به گزارش شهرآرانیوز؛ جشنواره تئاتر فجر در تاریخ تئاتر ایران پس از انقلاب اسلامی، پیوسته معرف و مبلغ استعدادها و آثار نمایشی موفق بوده است و با وجود فراز و فرودهای پیدرپی تا چند سال پیش کماکان به اضافه چند رویداد دیگر یک جریان تپنده محسوب میشد که خون تازهای به رگهای نحیف تئاتر ایران تزریق میکرد و شاهد درخشش آثار، کارگردانان و بازیگرانی در این جشنواره بودیم که امروزه شاید هرچند سال یکبار در قالب اجرای عمومی به صحنه بروند و یا تنها خبری از برگزیده شدنشان در یک رویداد خارجی را شاهد باشیم و این چرخه که در نهایت منجر به ترک استعدادها از کشور میشود، ثمرهای جز لاغر شدن تئاتر ایران و در بطن آن، جشنواره تئاتر فجر نداشته و ندارد. جشنوارهای که چهلوچهار سال برگزار شده است و اکنون در مسیر چهلوپنجمین دوره است، در چندسال اخیر روندی نزولی را در پیش گرفته است و هر سال از حضور هنرمندان مطرح و داوران شناختهشده بیشتر از سال قبل محروم میشود. نگاهی به چهلوچهارمین دوره جشنواره تئاتر فجر
چهلوچهارمین جشنواره تئاتر فجر، آخرین دورهای از برگزاری این رویداد است که به دبیری سید وحید فخرموسوی برگزار شد. رویدادی که انتصاب دبیر آن در فاصله سه ماهه با تاریخ برگزاری جشنواره اتفاق افتاد و فراخوانی که در آن در بخش صحنهای خبری از تولیدات تازه نبود و در نتیجه جشنواره صرفا فرصتی دوباره برای کسانی بود که در طول سال امکان اجرای عمومی نمایشهایشان را داشتند و عملا کاربری برای مستعدانی نداشت که آثاری آماده اجرا داشتند و آنها را از فرصت ارائه اثرشان در جشنواره محروم کرد.
از طرفی دیگر پارسال هم مانند دوره گذشته، فاقد بخش دانشجویی بود که این برنامهریزی بر نبود بستر و جریان مشخصی برای تئاتر تجربی و دانشگاهی مهر تایید زد. در نگاه بسیاری از عوامل برگزاری، مدیران فرهنگی و دبیران، جشنواره تئاتر فجر، محلی برای ارائه آثار تجربی و به طورکلی تجربهگرایی نیست؛ بر همین اساس پرسشی مطرح میشود که دقیقا کجا برای تجربهگرایی نسل جدید مناسب است و وجود دارد؟ عدهای دیگر نیز معتقدند که با برگزاری بخش دانشجویی جشنواره تئاتر فجر دیگر عزمی به ابقای جشنواره تئاتر دانشگاهی جزم نمیشود. باتوجه به شرایط موجود و آنطور که مشخص است، میلی در مدیران مربوطه و بهطور کلی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری …
