به گزارش شهرآرانیوز؛ اگر قرار باشد یک زن و یک مرد در یک مراسم ملی، نشست دیپلماتیک، جشنواره بینالمللی یا ضیافت رسمی شرکت کنند، نقطه پایان کار هر دو یکی است، اما آغاز نه. مردان معمولاً با یک نسخه تقریباً ثابت از پوشش رسمی وارد چنین فضاهایی میشوند؛ کتوشلوار، پیراهن، کفش رسمی و در برخی مراسم تاکسیدو، پاپیون و کراوات. اما برای زنان، مسیر رسیدن به همان نقطه، اغلب طولانیتر، پیچیدهتر است.
بررسی پژوهشهای حوزه جامعهشناسی پوشش، روانشناسی اجتماعی، اقتصاد مصرف و مطالعات مد نشان میدهد که در بسیاری از جوامع غیرمسلمان، پوشش رسمی زنان تنها یک انتخاب شخصی نیست؛ بلکه مجموعهای از انتظارات اجتماعی، هنجارهای فرهنگی و معیارهای زیبایی را نیز با خود حمل میکند. نتیجه آن است که زنان برای حضور در یک موقعیت اجتماعی رسمی، بیش از مردان ناگزیر به صرف زمان، هزینه و انرژی هستند؛ تفاوتی که در ظاهر به انتخاب لباس محدود میشود، اما در عمل بر کیفیت حضور اجتماعی آنان نیز اثر میگذارد. «زمانی» که برای بانوان ارزانتر است
نخستین تفاوت، «هزینه زمانی» است. پژوهشهای متعدد نشان میدهد زنان برای آماده شدن جهت حضور در یک مراسم رسمی، معمولاً زمان بیشتری صرف میکنند؛ از انتخاب لباس و هماهنگ کردن اجزای آن گرفته تا آرایش، مدل مو، انتخاب کیف، کفش و جواهرات. در مقابل، برای مردان، به دلیل استاندارد بودن پوشش رسمی، فرآیند تصمیمگیری معمولاً کوتاهتر و سادهتر است. در بسیاری از مراسم رسمی، انتخاب مردان عملاً به چند گزینه محدود میشود، اما زنان با طیف گستردهای از انتخابها و در نتیجه، با حجم بیشتری از تصمیمگیری روبهرو هستند. اقتصاد پر سر و صدا که زن را درگیر میکند
این تفاوت، به اقتصاد خانواده نیز سرایت میکند. مطالعات اقتصاد مصرف نشان میدهد زنان برای حضور در مراسم رسمی معمولاً هزینههای بیشتری متحمل میشوند؛ از لباس و کفش گرفته تا کیف، جواهرات، خدمات آرایش، مو و دیگر خدمات زیبایی. حتی اصطلاح «مالیات صورتی» (Pink Tax) در ادبیات اقتصادی، به همین تفاوت قیمت برخی کالاها و خدمات زنانه نسبت به نمونههای مشابه مردانه اشاره دارد؛ مفهومی که هرچند صرفاً به لباس رسمی محدود نیست، اما بخشی از این شکاف اقتصادی را توضیح میدهد. راحتی لباس در حرکت
در کنار زمان و هزینه، مسئله «آزادی حرکت» نیز …
