علیرضا وکیلی| شهرآرانیوز؛ کمتر پدر و مادری پیدا میشود که از شنیدن فریاد، لجبازی، کتک زدن یا جوابهای تند فرزندش نگران نشود. خیلیها در همان لحظه با خودشان میگویند نکند تربیتم اشتباه بوده است؟ اما قبل از هر قضاوتی، یک حقیقت مهم را بهخاطر بسپاریم؛ پرخاشگری، معمولا ریشه مشکل است، نه خود مشکل.
کودکی که بلد نیست احساساتش را درست بیان کند، گاهی با داد زدن، کتک زدن یا بیاحترامی، از درون آشفتهاش خبر میدهد. اگر فقط رفتار را ببینیم و سراغ علت نرویم، ممکن است هر روز آتش این ماجرا شعلهورتر شود.
قرآن کریم، خانواده را محل سکونت و آرامش میداند. وقتی فضای خانه از آرامش فاصله میگیرد، کودکان نیز بیش از بزرگترها این تنش را در رفتارشان، نشان میدهند. از نگاه تربیت اسلامی، رفتار فرزند فقط محصول حرفهایی که به او گفتهایم، نیست؛ محصول فضایی است که هر روز در آن زندگی میکند. پرخاشگری همیشه از عصبانیت نیست
گاهی کودک خسته است، خواب کافی ندارد، ساعتهای زیادی درگیر بازیهای دیجیتال یا محتوای هیجانبرانگیز بوده است یا احساس میکند کمتر از خواهر و برادرش دیده میشود. بعضی کودکان نیز وقتی نمیتوانند خواسته یا ناراحتی خود را با کلمات بیان کنند، از رفتارهای پرخاشگرانه کمک میگیرند. درواقع، پرخاشگری برای آنها به زبان دوم تبدیل میشود. خانه، اولین کلاس کنترل خشم است
کودکان بیش از آنکه به حرفهای ما گوش بدهند، رفتار ما را تماشا میکنند. اگر در خانه اختلافها با داد زدن، تحقیر یا پرخاش حل شود، کودک نیز همین شیوه را یاد میگیرد. امامصادق (ع) میفرمایند: «کُونُوا دُعَاه النَّاسِ بِغَیْرِ أَلْسِنَتِکُمْ: مردم را با رفتار خود دعوت کنید، نهفقط با زبانتان!» …
