از آتش مغول تا ثبت جهانی یونسکو | روایت احیای قلعه الموت پس از ۷۷۰ سال

مریم شیعه زاده | شهرآرانیوز؛ زمستان، زودتر از تقویم به الموت می‌رسد و برف، شیار‌های کوه را تا دهانه دره‌ها سفید می‌کند. بر فراز صخره‌ای که دیواره هایش با پرتگاه یکی شده‌اند، مردان قلعه از پشت بارو‌ها پایین را نگاه می‌کنند. اسب ها، چادر‌ها و پرچم‌های سپاه مغول، دامنه کوه را پوشانده‌اند. لکه‌هایی تیره بر سفیدی برف. خبر سقوط دژ‌های دیگر یکی یکی می‌رسد. قلعه میمون دژ تسلیم شد، رکن الدین خورشاه در اردوگاه هلاکوست و مغول‌ها به سراغ الموت آمده‌اند. نزدیک به دو قرن است که این صخره، مرکز شبکه‌ای از قلعه ها، روستاها، زمین‌های کشاورزی، راه‌های پنهان و برج‌های دیده بانی است. درون آن، انبار‌های آذوقه برای محاصره‌های طولانی ساخته‌اند، آب را در حوض‌ها و آب انبار‌ها نگه داشته‌اند و کتاب‌هایی را گرد آورده‌اند که برخی از دورترین شهر‌های جهان آن روزگار به اینجا رسیده‌اند. پشت دیوارها، در اتاق‌های کوچک و راهرو‌های فشرده، نسخه‌های فلسفه، الهیات، نجوم و ریاضی کنار ابزار‌های رصد آسمان نگهداری می‌شود. …