نمایشی با قصهای ساده و آشنا، که تلاش میکند با زبانی صمیمی مخاطب را درگیر یک دوگانه انسانی کند: ماندن یا رها کردن.
اما این مسیر، بیچالش هم نیست. شروع دیرهنگام روایت، استفاده از مؤلفههایی آشنا مثل بیماری و مرگ، و کاراکترهایی که گاه درام را پیش نمیبرند، از نقاط قابل تأمل این اثرند.
در مقابل، بازیها نقطه اتکای نمایشاند. از وحید آقاپور تا دیگر بازیگران، همه تلاش میکنند با اجرای روان و صمیمی، تماشاگر را همراه کنند و در نهایت او را با یک پرسش تنها بگذارند: تصمیم درست چیست؟
نمایشی که شاید مخاطب عام را راضیتر از مخاطب جدی تئاتر کند، اما یک نکته را به ما یادآوری میکند: در تئاتر، هنوز هم «بازیگر» مهمترین عنصر است.
در ادامه حتما ببینید وقتی شاهنامه گنگستری میشود | نگاهی به تئاتر «اسفندیارِ رعد خون»
