بانکها ترجیح میدهند به جای پرداخت وامهای ۴ درصدی با دوره بازپرداخت طولانی، منابع خود را صرف تسهیلات کوتاهمدت با نرخهای بالاتر کنند؛ وامهایی که سود بیشتری برایشان دارد.هر بار که این وامها عقب رانده میشوند، هزینه آن را نه بانکها، بلکه زوجهای جوان و خانوادههایی میپردازند که پشت صفهای طولانی ماندهاند.
