در شرایط کنونی بازار جهانی انرژی، متغیر تعیینکننده، نه صرفاً قیمت لحظهای نفت، بلکه فرسایش تدریجی ذخایر راهبردی غرب، بهویژه آمریکاست. از این منظر، تنگه هرمز همچنان برای ایران یک اهرم راهبردی محسوب میشود؛ زیرا تداوم فشار بر این گلوگاه، همزمان هزینه تأمین انرژی طرف مقابل و سرعت مصرف ذخایر احتیاطی آن را افزایش میدهد. از آغاز جنگ رمضان تاکنون، تنگه هرمز همچنان در وضعیت غیرعادی قرار دارد. در بخشی از این دوره، تنگه عملاً بسته بوده و در مقاطعی هم که به طور محدود باز شده و نهایتاً حدود یکسوم عبور و مرور پیش از جنگ را تجربه کرده است. این یعنی شوک عرضه، نه یک رویداد لحظهای، بلکه یک وضعیت ممتد است. نتیجه طبیعی این وضعیت، افزایش سرعت مصرف ذخایر طرف مقابل است؛ زیرا بخش مهمی از نفتی که پیشتر از مسیر هرمز تأمین میشد، اکنون باید از ذخایر راهبردی و تجاری غرب، بهویژه آمریکا جبران شود. اگر این واقعیت …
