هرگاه نبرد به نقاطی میرسد که ایالات متحده به فرصتی برای تنفس احتیاج پیدا میکند، به ناگاه مقالهای از ظریف در فارن افرز منتشر میشود که عصارهٔ فحوای آن چیزی جز «بدهیم برود» نیست. امتیازدهیهایی که اگرچه نقد است اما در برابر آن تنها رویاهای نسیه دریافت میشود. گویی که بر روی عدهای هنوز هم رویکرد سنتی «چماق و هویج» کار میکند!
محمدجواد ظریف، وزیر اسبق امور خارجه ایران که بارها و بارها ادراک غلط او از مسائل و تحولات منطقهای و بینالمللی منافع ملی ایران را به خطر انداخته، باری دیگر با مقالهای جدید در فارن افرز همان حرفهای پیشین را این بار با ادبیاتی دیگر تکرار کرده است. حرفهایی که منتهیالیه همه آنها «تسلیم» و «بدهیم برود» در برابر خواستههای آمریکاست، اما با روتوش «صلح» و «خویشتنداری»!
فیالمثل او در مقاله پیشین خود در فارن افرز، همانهایی را بیان کرد که جلوهای از مقالهٔ جدید او به حساب میآید: «ایران میتواند پیشنهاد دهد که در ازای پایان همه تحریمها، محدودیتهایی بر برنامه هستهای خود اعمال کند و تنگه هرمز را بازگشایی نماید.» …
