در سالهای اخیر وام ازدواج و فرزندآوری یکی از اصلیترین طرحهای حمایتی-تشویقی دولت برای افزایش جمعیت بوده است. اما فرضیاتی مانند نقش آن در تشدید ناترازی بانکی، کارایی این طرح را مورد پرسش قرار میدهد. با این وجود، بررسیها نشان میدهد که این دسته از تسهیلات، ویژگیهای لازم برای ایجاد ناترازی را ندارد؛ زیرا سهم مطالبات غیرجاری در این تسهیلات پایین است و منابع موردنیاز برای پرداخت آن از محل سپردههای قرضالحسنه تأمین میشود. درنتیجه، این تسهیلات نقشی در ناترازی بانکی ندارد و عوامل ناترازی را باید در محل دیگری جستجو کرد. در سال ۱۴۰۰، قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت با هدف جلوگیری از پیامدهای کاهش نرخ رشد جمعیت به تصویب رسید. وام ازدواج و فرزندآوری، به عنوان یکی از ابزارهای تشویقی-حمایتی این قانون، بانکها را موظف کرده است تا از محل سپردههای قرضالحسنه جاری و پسانداز، به متقاضیان واجد شرایط …
