در حالی که ایران با یکی از سریعترین روندهای سالمندی جمعیت در جهان روبهرو است، نظام تأمین اجتماعی هنوز نتوانسته خود را با این تحول جمعیتی هماهنگ کند. محدود شدن سیاستها به پرداخت مستمری، پوشش ناکافی خدمات حمایتی و درمانی و ناترازی صندوقهای بازنشستگی، زنگ خطر بحرانی را به صدا درآورده که در صورت بیتوجهی، طی دهههای آینده پیامدهای سنگینی برای اقتصاد، نظام رفاه و انسجام اجتماعی کشور به همراه خواهد داشت. در نیمقرن اخیر، یکی از دستاوردهای مهم توسعه در ایران، افزایش چشمگیر امید به زندگی و کاهش نرخ باروری بوده و این دو پدیده، در کنار یکدیگر، ساختار جمعیتی کشور را به سرعت به سمت سالخوردگی سوق داده است. آنچه این تغییر را برای نظام تأمین اجتماعی کشور حیاتی میسازد، سرعت بیسابقه آن است. کشورهای توسعهیافته دهها سال فرصت داشتند تا زیرساختهای لازم را برای مواجهه با این پدیده آماده کنند اما ایران …