بهروز بهزادی در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت:
سیاستمداران کارآشنا میگویند دولت به پشتیبانی ملت همیشه زنده و برپا میماند و ملت نیز از دولتی پشتیبانی میکند که از ادارات مرکزی تا روستاهای کشور در فکر رسیدگی به مشکلات مردم و حمایت از آنان باشد. در واقع دولت میآید که امور کشور را اداره کند و چنین عملی با کمک جامعه میسر میشود. اگر به آخرین نوشته کوتاه مسعود پزشکیان در فضای مجازی مراجعه کنید، میتوانید این منظور را به روشنی در لابهلای سخن او بیابید. او مینویسد: «انسجام و وحدت، محور مرکزی اطلاعرسانی دولت است. شبکه دولت که تا روستاهای کشور گسترده است، باید فعال شود. سازماندهی ساختار و شبکه ملی و استانی، توجه به مخاطب هنگام ارایه گزارش، سپردن کار به مردم و اعتماد به نسل جوان باید در دستور کار روابط عمومیها باشد.» این نگاه رییسجمهوری در آستانه سومین سال فعالیت خود نشان از توجه وی به اطلاعرسانی به مهمترین امر موجود در کار رسیدگی به خواستهای مردم دارد. در واقع رییسجمهور در قرنی که ارتباطات به مدد سیستمهای جدید دیجیتال به بزرگترین دارایی کشورها تبدیل شده است، میخواهد بر این واقعیت صحه بگذارد که اگر ما در دهکده جهانی زندگی میکنیم، در داخل کشور نیز سرنشین قطار ارتباطات هستیم و غایت ارتباطات نیز معنی نزدیکی و یکسانی دولت ـ ملت را میدهد؛ دولتی پا در رکاب و امین ملت. اینکه دولت پزشکیان در دو سال گذشته از روزی که قدرت را به دست گرفت تا به امروز از نظر موقعیت زمانی قابل مقایسه با هیچ یک از دولتهای کشور نیست؛ نباید کوچکترین شکی داشت. در واقع آغاز کار او با جنگهای بزرگ اسراییل در خاورمیانه آغاز شد که به روز تنفیذ او نیز کشیده شد و اسماعیل هنیه به دست اذناب اسراییل در تهران شهید شد. مردم ایران که پزشکیان را به رییسجمهوری برگزیده بودند، نمیدانستند که خاورمیانه ناآرام میشود و اسراییل و امریکا به ایران حمله میکنند و این حملات بیشترین آسیب را به برنامههای دولت خواهد زد. دولت پزشکیان که با شعار رفع ناترازیهای آب و برق و بسیاری از مشکلات اقتصادی سر کار آمده بود با حملات مهیب دشمنان به سرزمین ما روبهرو شد که طی آن بسیاری از شخصیتهای کشور از رهبر گرفته تا نظامیان به وسیله دشمن ترور شدند و فضا به گونهای پیش رفت که درآمدهای ارزی ایران بسیار کاهش یافت و در واقع دولت گرفتار تورم اقتصادی شد، ولی از تابآوری در مقابل کوه مشکلات نمره قبولی گرفت. امیدواریم گفتوگوهای صلح به جایی برسد که ایران پیروزی خود را جشن بگیرد و قطار دولت روی ریل توسعه به حرکت درآید.
