مشکل امروز تیراندازی ایران تازه به وجود نیامده است. در بازیهای آسیایی هانگژو نیز این رشته تنها یک مدال برنز کسب کرد؛ مدالی که توسط هانیه رستمیان و امیر جوهریخو در ماده تپانچه ۱۰ متر میکس به دست آمد. تیراندازی همواره یکی از رشتههایی بوده که انتظار میرود سهم قابل توجهی از مدالهای کاروان ایران را تأمین کند، اما نتایج اخیر نشان میدهد فاصله ملیپوشان کشورمان با قدرتهای اصلی قاره آسیا افزایش پیدا کرده است. آسیا در حال شلیک برای مدال
جام جهانی چین تصویری واضح از قدرت رقبای ایران ارائه کرد. چین، میزبان مسابقات، با کسب ۱۷ مدال شامل ۷ طلا، ۵ نقره و ۵ برنز بهترین عملکرد را داشت. هند، کره جنوبی و قطر نیز با کسب مدال نشان دادند که برای رقابت در ناگویا آماده هستند.
در چنین شرایطی، ایران نمیتواند تنها به عملکرد یک ستاره امیدوار باشد. اگرچه هانیه رستمیان همچنان یکی از بهترین تیراندازان آسیاست و توانایی رقابت در بالاترین سطح را دارد، اما موفقیت در بازیهای آسیایی نیازمند حضور چند ورزشکار در فینالها و رقابت جدی برای سکو است. ناگویا؛ آزمون بزرگ تیراندازان ایران
البته نمیتوان نتیجه جام جهانی را به طور کامل معیار پیشبینی بازیهای آسیایی دانست؛ چراکه شرایط، فشار روانی و ترکیب رقبا در این دو مسابقه متفاوت است. با این حال، عملکرد هانگژو یک هشدار جدی محسوب میشود. تیراندازی رشتهای است که کوچکترین جزئیات در آن تعیینکننده است؛ از آمادگی فنی گرفته تا تمرکز ذهنی و مدیریت فشار مسابقه. برای رسیدن به مدال در ناگویا، ایران باید در چند ماده شانس حضور در فینال داشته باشد و فقط به امید یک مدال از یک ورزشکار شاخص نباشد. جام جهانی هانگژو شاید برای تیراندازی ایران پایان یک مسابقه بود، اما در واقع آغاز یک شمارش معکوس محسوب میشود؛ هشداری که اگر جدی گرفته شود، میتواند به سکوی افتخار در ناگویا ختم شود و اگر نادیده بماند، احتمال تکرار نتایج کمرنگ گذشته را افزایش خواهد داد.
