پس از امضای یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا در خرداد ۱۴۰۵، که با میانجیگری پاکستان و حمایت برخی بازیگران منطقهای به دست آمد، انتظار میرفت که این سند مقدماتی، پایهای محکم برای تثبیت آتشبس و جلوگیری از بازگشت تنشها باشد. اما آنچه در عمل مشاهده شد، فقدان جدی ابتکارات دیپلماتیک و کمکاری در پیگیری و حفظ این توافق بود