در روزگاری که ایران یک سال پرحادثه و سرنوشت ساز را پشت سر گذاشته است، بار دیگر این حقیقت آشکار شد که ملت ها تنها با قدرت نظامی یا توان اقتصادی ماندگار نمی شوند. آنچه سرزمینی را در گذر هزاران سال پابرجا نگه می دارد، سرمایه های فرهنگی، حافظه تاریخی و اخلاق مشترک مردمان آن است. در میان این سرمایه ها، پرچم جایگاهی ممتاز دارد، زیرا نه فقط یک نشان سیاسی، بلکه روایتگر هویت ملی، تداوم تاریخی و پیمان مشترک یک ملت است. آیین پیمان پرچم که همزمان با امردادگان، روز جاودانگی، در مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد برگزار شد، از همین منظر شایسته تامل است. ارزش این آیین تنها در ادای احترام به یک نماد نیست، بلکه در آن است که ما را به بازاندیشی درباره این پرسش بنیادین فرامی خواند: راز مانایی و جاودانگی ایران چیست؟ پاسخ این پرسش را باید در ژرفای تاریخ و فرهنگ ایران جست وجو کرد. حکیم فردوسی بزرگ روایت می کند: کاوه …
