یک سال! همین دو کلمه را که کنار هم می گذارم، عجیب است که چقدر چیزها در فاصله میان شان جا شده؛ ترس، امید، درد، انتظار، آزمایشگاه، اتاق های بیمارستان، بوی مواد ضدعفونی کننده، جواب آزمایش، نگاه پزشک، شب هایی که صبح نمی شد و صبح هایی که فکر می کردم دیگر هیچ شبی را نمی توانم ببینم و... . نیمه مرداد سال گذشته بود، روزی که پس از جلسات متعدد شیمی درمانی، زمان بیرون راندن آن توده از بدنم فرا رسید. برای جراحی رفتم، می دانستم قرار است بخشی از بدنم را از من جدا کنند؛ اما آدمیزاد تا وقتی روی تخت بیمارستان دراز نکشیده و خودش را به دست پزشک نسپرده، شاید واقعا نمی فهمد جراحی یعنی چه. حتی نمی داند آنچه به صورت روزمره ما تحت عنوان دعای سلامتی برای عزیزان مان آرزو می کنیم چقدر می تواند نیاز یک شخص باشد. حالا اما دعای روز و شبم برای همه این شده الهی که سلامت باشید و وقتی کسی برایم آرزوی سلامتی می کند این …
