«شعرِ شفق» در محراب سنگر

سنگر در شعر شفق، صرفا استحکاماتی جنگی نیست. در قلمرو کلمات او، سنگر به محراب بدل می شود و خط مقدم، با نورٌ علی نور پیوند می خورد. این همان جایی است که عبادت و دفاع، عشق و حماسه، در هم گره می خورند و واژگانی چون حرم و حریم و جبهه، در یک افق مشترک معنا می یابند. محمدجواد غفورزاده، متخلص به شفق، شاعری است که در این مرزِ باریک میان محراب و سنگر ایستاده و از هر دو، تصاویری از ایمان و ایستادگی را بر پرده کلمات نشانده است. او در یکی از ماندگارترین سروده هایش، این پیوند را چنین به تصویر می کشد: می رسد تا آسمان، نور از خیابان شما ای بلا و فتنه ها دور از خیابان شما تا حریم حضرت خورشید جاری می شود پرتو نورٌ علی نور از خیابان شما این همان خط مُقدم هست و اینجا سنگر است ای عزیزان! چشم بد دور از خیابان شما ... می رسد تا مسجدالاقصی اگر همت کنید این همه فریاد پرشور از خیابان …