جنوب درآتش جنون دشمن، می سوزد. از بوشهر تا هرمزگان، از خوزستان تا سیستان و بلوچستان، صدای انفجار از صدای امواج بلندتر شده است. پالایشگاه ها، بنادر، نیروگاه ها، جاده ها و خانه هایی که روزی نماد آبادانی بودند، اکنون در تیررس جنگ ایستاده اند. کودکانی که سهم شان باید بوی دریا و نخلستان باشد، با بوی باروت بزرگ می شوند و مادرانی که هر غروب چشم به راه بازگشت فرزندشان بودند، امروز تنها به آسمان دودگرفته خیره مانده اند. در چنین روزهایی، سخن گفتن از مذاکره، برای بسیاری تلخ و حتی نابخشودنی است. این احساس را باید فهمید. وقتی خون هنوز بر زمین گرم جنوب خشک نشده است، وقتی داغ شهیدان بر شانه این ملت سنگینی می کند، طبیعی است که هر سخنی از گفت وگو با امریکا، زخمی تازه بر احساسات ملی باشد. اما درست در همین نقطه باید از احساس عبور کرد و به عقلانیت راهبردی رسید؛ زیرا تاریخ را ملت هایی ساخته اند که در سخت ترین …
