تحولات اخیر پیرامون فعالیت های رسانه ای عادل فردوسی پور و چالش های پیش روی پلتفرم فوتبال ۳۶۰ ، بار دیگر توجه افکار عمومی و ناظران رسانه ای را به خود جلب کرده است. این تنش ها و محدودیت ها را نباید صرفا به عنوان وقایعی منفرد یا ناشی از خصومت های شخصی نگریست، بلکه این وضعیت تبلوری از یک چالش ساختاری عمیق تر در ایران امروز است: تقابل میان انحصار رسانه های رسمی و ظرفیت های خودجوش رسانه های نوین . در این میان، فردوسی پور از قالب یک مجری ورزشی سنتی فراتر رفته و به یک کنشگر مستقل رسانه ای تبدیل شده است؛ گذاری که الگوهای سنتی ارتباطی (سلسله مراتبی از بالا به پایین) را به سمت شبکه های افقی و توزیع شده هدایت می کند. واقعیت این است که فعالیت های رسانه ای در بستری مانند فوتبال ۳۶۰ ، به طور مستقیم با مدل سنتی حکمرانی رسانه ای در ایران اصطکاک پیدا می کند. چالش اصلی در اینجا نه بر سر محتوای تولیدی، …
