موضوع این یادداشت سال هاست که ذهن مرا مشغول خود کرده و قصد نوشتنش را داشته ام، ولی هر بار، رخ دادن موضوعاتی جدید در عرصه سیاست و اجتماع، نوشتن آن را به تاخیر انداخته تا اینکه دیشب دوستی برایم مطلبی فرستاد به قلم حسین قدیانی که در فضای مجازی منتشر شده و آن دوست گفت که مطلب در نقد مواضع این روزهای دکتر سروش پیرامون جنگ است. آنچه در همان جملات آغازین مطلب آقای قدیانی بود، مرا به صرافت انداخت که حتما آنچه سال هاست قصد نوشتنش را دارم، به روی کاغذ بیاورم، به خصوص که در همین یکی، دو روزه، فیلم گفت وگویی از دکتر غنی نژاد را نیز دیدم که مرا بیشتر راغب به نوشتن کرد، چراکه نکته ای در آن فیلم دکتر غنی نژاد و این مطلب جناب قدیانی است که به گمانم لازم است چند کلمه ای در مورد آن بنویسم. این را لازم است بگویم که آن چیزی که در زبان و قلم هیچ تحلیلگری شایسته نمی دانم که جاری شود، استفاده از توهین و تحقیر …









