تاریخ، بلندترین محکمه ای است که هیچ هیاهویی در آن دوام نمی آورد. نه شکوه قدرت، نه غوغای سیاست و نه آوازه نام ها، هیچ یک رای این داور خاموش را تغییر نمی دهد. آنچه در حافظه ملت ها ماندگار می شود، نه آنان که بیشتر بر مسند قدرت نشستند، بلکه آنانند که امانت مردم را صادقانه تر بر دوش کشیدند و شرافت را به بهای مصلحت نفروختند. قدرت، اگر از شرافت تهی شود، تنها نامی در حاشیه تاریخ خواهد بود؛ اما شرافت، آنگاه که بار امانت مردم را بر دوش گیرد، خود تاریخ می آفریند. سال های مدیدی است که دکتر مسعود پزشکیان را از نزدیک می شناسم و افتخار شاگردی در مکتبِ وسیعِ فکری و عملی او را داشته ام. بسیار پیش تر از آنکه امانت سنگین اداره این سرزمین بر شانه هایش نهاده شود، او را استادی شناختم که صداقت را می آموخت، مردمداری را زندگی می کرد و مسوولیت را نه شعار، بلکه شیوه زیستن می دانست. اگر امروز از او می نویسم، نه به اعتبار …
