در وقایع دی ماه ۹۶ و آبان ۹۸، سوای از شبهاتی که در دلایل شروع و پایان آن وجود داشت، نوع رفتاری که در پوشش اعتراض رخ می داد، مرا بر آن داشت که نسبت به آن رخدادها موضع انتقادی بگیرم. مهم ترین وجه انتقاد من نیز برمی گشت به خشونتی که ازسوی آنهایی که نام معترض داشتند، از خود به نمایش می گذاشتند. برای همین در همان زمان در فیس بوک، پستی منتشر کردم از یک بانک که به آتش کشیده شده بود و برایش متنی به این مضمون نوشتم که آتش زدن اماکن عمومی، هر چه باشد، نمی توان نام اعتراض بر آن نهاد و چنین خشونتی، چه خوش مان بیاید یا نه، مجوزی می شود برای پاسخی خشونت بار و در بازی خشونت، آنکه برای استفاده از ابزارهای قهری، آماده تر است، کار را به نفع خود به پایان می رساند و مهم تر آنکه اگر فرض کنیم که آمادگی دوطرف در یک حد باشد، این زمینه ای برای سوریه ای شدن ایران و وارد شدن به جنگ داخلی است. با نوشتن آن متن، برخی …
