به گزارش ایسنا، در سالهای اخیر، داشتن مدرک دانشگاهی به تنهایی دیگر تضمینکننده موفقیت شغلی نیست. تغییرات گسترده در علم، فناوری و شیوههای ارائه خدمات باعث شده است که ورود به بازار کار، بیش از گذشته به مهارت، آمادگی ذهنی، توانایی تصمیمگیری و شناخت از محیط واقعی کار وابسته باشد. این موضوع در همه رشتهها اهمیت دارد، اما در رشتههایی مانند پرستاری که مستقیما با سلامت مردم سروکار دارند، اهمیت آن دوچندان است. دانشجوی پرستاری پس از پایان تحصیل، تنها با دانستن مطالب نظری نمیتواند به شکل کامل وارد نقش حرفهای خود شود؛ او باید بتواند آموختههایش را در موقعیتهای واقعی، کنار بیمار، در شرایط فشار، اضطراب و مسئولیت، به کار گیرد. به همین دلیل، آمادگی برای گذر از دانشگاه به کار، یکی از موضوعات مهم در آموزش پرستاری به شمار میرود.
اشتغالپذیری یا آمادگی برای کار، به معنای داشتن مجموعهای از دانش، مهارت و نگرش است که به فرد کمک میکند از همان آغاز فعالیت، نقش مؤثری در محیط شغلی داشته باشد. اگر دانشجویان هنگام پایان تحصیل آمادگی کافی نداشته باشند، ممکن است با سردرگمی، بیکاری، کارهای نامرتبط، درآمد کم، اضطراب شغلی یا حتی ترک حرفه روبهرو شوند. در پرستاری، این مسئله فقط یک مشکل فردی نیست، زیرا پرستاران در خط مقدم خدمات بهداشتی و درمانی قرار دارند و کیفیت آمادگی آنان میتواند بر مراقبت از بیماران اثر بگذارد. از سوی دیگر، رشتههای بالینی مانند پرستاری ترکیبی از آموزش نظری و کار عملی هستند. هرچه فاصله میان دانستههای کلاسی و تجربه واقعی بیمارستان بیشتر باشد، احتمال احساس ناکارآمدی، ناامیدی و اضطراب در دانشجویان نیز افزایش مییابد.
در همین زمینه، عهدیه بحری، پژوهشگر پرستاری مراقبتهای ویژه در مرکز تحقیقات مراقبتهای پرستاری و مامایی پژوهشکده بیماریهای غیر واگیر دانشگاه علوم پزشکی یزد، با همکاری دانشگاه علوم پزشکی کاشان، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد و دانشگاه علوم پزشکی شیراز، تحقیقی را درباره آمادگی دانشجویان پرستاری برای ورود از دانشگاه به محیط کار انجام داده است. در این مطالعه، موضوع گذر از دانشگاه به کار نه فقط به معنای پیدا کردن شغل، بلکه به عنوان توانایی روبهرو شدن با مسیر شغلی، شناخت فرصتها، داشتن اعتماد به نفس و استفاده از مهارتهای آموختهشده بررسی شده است. …
