این روزها بیستمین نمایشگاه سراسری صنایعدستی و هنرهای سنتی زنجان، میزبان هنرمندانی از استانهای مختلف کشور است؛ از پتهدوزی و زیلوی میبد یزد، رودوزیهای هرمزگان، نمد و دستبافتههای ترکمن و گلیم و لباس کردی گرفته تا حصیربافی، آیینهکاری، نقاشی زیرلعابی، جاجیمبافی و چاقوی زنجان. هر غرفه گوشهای از فرهنگ یک منطقه را با خود به زنجان آورده است.
اما میان این همه رنگ و نقش، سؤال دیگری نیز شکل میگیرد؛ این آثار قرار است فقط دیده شوند یا خریداری هم دارند؟ چراکه پشت هر اثر، تنها یک محصول قرار ندارد؛ ساعتها کار، هزینه مواد اولیه، سالها تجربه و گاهی معیشت یک خانواده به آن گره خورده است.
مردم هنر را دوست دارند، اما توان خرید ندارند
در میان غرفهها، میناهای اصفهان با ظرافت نقش و رنگ خود نگاه بازدیدکنندگان را متوقف میکنند. خانم رضایی، هنرمند میناکاری اهل اصفهان، ۲۷ سال است در عرصه هنر فعالیت میکند و حدود یک دهه است که بهصورت تخصصی در زمینه میناکاری فعالیت دارد.
رضایی در گفتوگو با ایسنا اظهار میکند: پیش از این صاحب مغازه و کارگاه بوده، اما به دلیل کاهش درآمد و توان خرید مردم، فعالیت تجاری خود را محدود کرده و در سالهای اخیر بیشتر در کارگاه شخصی خود به تولید پرداخته است.
وی درباره استقبال مردم از آثار صنایعدستی میگوید: مردم بیشتر برای نگاه کردن به نمایشگاه میآیند؛ دلشان خواستار خرید است اما توانایی خرید ندارند.
این هنرمند میناکار ادامه میدهد: کارهای ظریف بیشتر مورد علاقه مردم قرار میگیرد، اما میناکاری به دلیل قیمت بالاتر مشتری خاص خود را میخواهد و برخی ظروف کاربردیتر زودتر به فروش میرسند.
رضایی با وجود دشواریهای اقتصادی همچنان خود را پایبند به این هنر میداند و تأکید میکند: تا جان دارم فکر میکنم این هنر را ادامه میدهم؛ چه درآمد داشته باشم چه نداشته باشم، برای دل خودم میزنم.
او همچنین از ساخت ضریح برای اماکن مقدس میگوید: کاری که آن را یکی از افتخارات سالهای فعالیت هنری خود میداند.
روایت رضایی، تصویری از فاصله میان علاقه مردم به صنایعدستی و توان خرید آنان است؛ فاصلهای که میتواند ادامه فعالیت حرفهای هنرمندان و رونق بازار این هنر را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، برای هنرمندی که سالها …
