عقیل امامی ، تحلیلگر مسائل سیاسی، فرهنگی و اجتماعی به مسائل اقتصاد دریامحور پرداخت و در یادداشتی که در اختیار ایسنا قرار داده است نوشت: دریای خزر این آبراهه استراتژیک از غنیترین ذخایر نفت و گاز جهان برخوردار است و ۹۰ درصد خاویار جهانی را تأمین میکند، با این حال سالهاست که این ظرفیت عظیم در سایه کمتوجهی، نبود برنامهریزی راهبردی و برخی موازیکاری های اجرایی نادیده انگاشته می شود و ضرورت بازنگری بنیادین در سیاستهای اقتصاد دریاپایه در کرانه خزر، بیش از پیش اهمیت دارد.
اقتصاد دریاپایه، رویکردی است که در کشورهای پیشرفته ساحلی تا ۵۰ درصد از تولید ناخالص داخلی را به خود اختصاص داده و این در حالی است که سهم ایران از این حوزه در خور شأن این پهنه آبی ارزشمند نیست.
از منظر راهبردی در حالی که بیش از ۹۳ درصد عملیات جابهجایی کالا در جهان از طریق دریاها انجام میشود و حملونقل دریایی از ایمنترین و بهصرفهترین روشهای جابهجایی به شمار میرود، اما کرانههای خزر همچنان در فقدان زیرساختهای مدرن و سرمایهگذاری هدفمند در مهجوریت به سر میبرند.
دریای خزر با جمعیت ۳۰۰ میلیون نفری کشورهای حاشیه و آسیای میانه، میتواند دروازهای طلایی کشورمان برای گسترش تجارت، ترانزیت و گردشگری باشد، اما این مهم نیازمند عزمی فراتر از مصوبات کاغذی و بخشنامههای بیاثر است و متأسفانه نمونههای متعددی از ناکارآمدی در این حوزه به چشم میخورد که نشان از فقدان نگاه راهبردی دارد.
بی گمان، نمونه بارز فقدان کارویژه اثربخش در این حوزه، برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور است که مطابق آن قرار بود دریای مازندران به عنوان مرکز تفریحی جهان اسلام تبدیل شود. این مصوبه با هدف شناسایی کرانههای خزر بهعنوان قطب جذب گردشگری جهان اسلام، در میان انبوهی از برنامههای توسعهای به دست فراموشی سپرده شد و با گذشت نزدیک به دو دهه، نه تنها هیچ گام عملی و مؤثری برای تحقق این چشمانداز برداشته نشد، بلکه حتی زیرساختهای موجود آن نیز رو به فرسایش نهاد و سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری بهعنوان متولی اصلی این طرح، نتوانست گامهای بنیادینی برای بهرهبرداری از این مزیت بینظیر بردارد و سرمایهگذاران بخش خصوصی نیز به دلیل نبود زیرساختهای لازم، …
