این روزها هنگام گذر از جادههای مازندران دود غلیظ ناشی از سوزاندن کاه و کلش شالی در شالیزارهای اطراف قابل دیدن است و بسیاری از شهروندان مازندرانی و گردشگران هم اعتراض دارند که دود ناشی از این کار وارد محل زندگی و استراحت آنان شده و عرصه را بر همه تنگ کرده است.
همه ساله بعد از برداشت نخستسن خوشههای طلایی شالی از شالیزارهای مازندران در ماههای مرداد و شهریور، کشاورزان برای زودترآماده کردن مزارع خود برای کشت دوم برنج، اقدام به آتش زدن کاه و کلش جدا شده از شالی در شالیزارها میکنند که پیامدهای زیست محیطی جبران ناپذیری به همراه دارد.
تنگی نفس، سوزش چشم، سردرد، بوی بد، مه گرفتگی در جادههای منتهی به اراضی شالیزاری و افزایش خطر تصادف هر سال در این روزها زندگی مردم مازندران در کوچه و خیابان و حتی درون خانههایشان بهعلت آتش زدن کاه و کلش بخشی از این پیامدها است.
فرسایش خاک، کاهش قوت و حاصلخیزی زمین، پوشیده شدن روزنه خاک برای نفوذ آب و از بین رفتن حشرات خاک ساز از دیگر آسیبهای مهم اقتصادی ناشی از آتش سوزی کاه و کلش است که تاکنون جدی گرفته نشده است.
آتش زدن کاه و کلش در شالیزارهای مازندران این روزها در حالی انجام میشود که به اعتقاد کارشناسان حوزه کشاورزی این کار نه تنها بهخاطر از بین بردن مواد مغذی خاک منافع بلندمدت کشاورزان را تهدید میکند، بلکه با یک حساب و کتاب سرانگشتی حتی در کوتاه مدت هم به زیان برنجکاران است.
حذف دامداریهای سنتی و هزینههای بالا برای تبدیل کاه و کلش
بررسیهای میدانی در شالیزهای استانهای شمالی نشان میدهد که زندگی روستایی در این خطه نه چندان دور وابسته به زنجیرهای از فعالیتهای بخش کشاورزی بوده و کشاورزان کمتر با مشکلی به نام جمع آوری بقایای محصولات کشاورزی مواجه بودند.
اما امروزه با ورود ماشین آلات کشاورزی نیمه پیشرفته از یک سو و گسست زنجیره این بخش یعنی از بین رفتن دامداری خانگی و دیگر مشاغل از سوی دیگر، کاه و کلش به مشکل حادی تبدیل شده است که تنها راه خلاص شدن از آن نیز توسل به یک چوب کبریت ناقابل است.
«حمید-غ» یکی از شالیکاران آملی در گفتوگو با ایسنا، علت آتش زدن کاه وکلش در شالیزارها را آماده کردن شالیزار برای کشت دوم برنج اعلام کرد و گفت: خوشبختانه در یک دهه گذشته کشاورزان …
