آب، ابتداییترین نیاز هر خانواده و اساسیترین خدمت عمومی است، خدمتی که شهروندان انتظار دارند با کیفیت، پایداری و بدون دغدغه در اختیارشان باشد، اما در چهارمحال و بختیاری، سالهاست که فرسودگی شبکه آبرسانی، این انتظار بدیهی را با چالشهای جدی روبرو کرده است، شکستگیهای پیدر پی خطوط انتقال و توزیع، کدورت آب در برخی مناطق، قطعیهای ناشی از ترکیدگی لولهها، افت فشار و هدررفت قابل توجه آب، تنها بخشی از پیامدهای شبکهای است که عمر بخش زیادی از آن به چند دهه گذشته بازمیگردد و دیگر توان پاسخگویی به نیازهای امروز را ندارد.
در شرایطی که کشور با تنش آبی و کاهش منابع آب دستوپنجه نرم میکند و صرفهجویی به یک ضرورت ملی تبدیل شده است، هدررفت هزاران مترمکعب آب به دلیل فرسودگی تأسیسات و خطوط انتقال، موضوعی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت، هر بار شکستگی یک لوله، علاوه بر اتلاف آب، هزینههای سنگینی را برای تعمیر و بازسازی به دستگاههای خدماترسان تحمیل میکند، موجب اختلال در زندگی روزمره مردم میشود، کیفیت آب آشامیدنی را تحت تأثیر قرار میدهد و نارضایتی شهروندان را به دنبال دارد و در برخی موارد نیز کدورت آب، نگرانیهایی را درباره سلامت و کیفیت آب شرب در میان مردم ایجاد کرده و مطالبه برای رسیدگی سریعتر به این وضعیت را افزایش داده است.
از سوی دیگر، توسعه شهرها، افزایش جمعیت، گسترش سکونتگاهها و افزایش مصرف آب، فشار مضاعفی بر شبکهای وارد کرده که بخش قابل توجهی از آن سالهاست نیازمند نوسازی و بازسازی اساسی است، کارشناسان معتقدند ادامه روند کنونی، علاوه بر افزایش هدررفت آب و هزینههای نگهداری، احتمال بروز حوادث و اختلال در تأمین پایدار آب را نیز بیشتر خواهد کرد، موضوعی که ضرورت برنامهریزی برای اصلاح شبکههای فرسوده را دو چندان میکند.
چهارمحال و بختیاری که از آن به عنوان یکی از سرچشمههای مهم آب کشور یاد میشود، نباید با مشکلاتی همچون شکستگیهای مکرر لولهها، هدررفت آب و گلایه مردم از کیفیت آب شرب شناخته شود، امروز نوسازی شبکه آبرسانی دیگر یک پروژه عمرانی معمولی نیست، بلکه ضرورتی راهبردی برای حفظ منابع ارزشمند آب، کاهش هدررفت، ارتقای کیفیت خدمات، افزایش تابآوری زیرساختها و پاسخگویی به مطالبه بهحق شهروندانی است که انتظار دارند …
