به گزارش ایسنا، تصادفات جادهای و شهری همچنان از مهمترین علل مرگ، آسیب و ناتوانی در جهان به شمار میروند. بر اساس آمارها، هر ساله حدود ۱.۳ میلیون نفر در اثر تصادفات جان خود را از دست میدهند و دهها میلیون نفر نیز دچار آسیبهای غیرکشنده میشوند؛ آسیبهایی که در بسیاری موارد میتوانند به ناتوانی طولانیمدت منجر شوند. این حوادث فقط یک مسئله پزشکی نیستند، بلکه بار اقتصادی و اجتماعی بزرگی هم برای خانوادهها و دولتها ایجاد میکنند. هزینه درمان، از دست رفتن توان کاری، نیاز به مراقبت از مجروحان و فشار روانی بر خانوادهها تنها بخشی از پیامدهای این حوادث است. در این میان، کودکان از آسیبپذیرترین گروهها هستند، زیرا هم از نظر جسمی شکنندهترند و هم درک و تجربه کمتری از خطرهای ترافیکی دارند.
اهمیت این موضوع در کشور ما نیز بسیار بالاست. ایران در منطقه خاورمیانه از کشورهایی است که تلفات بالایی در تصادفات جادهای دارد و در سال ۲۰۱۹ بیش از ۱۷ هزار نفر در کشور بر اثر این حوادث جان باختهاند. همچنین بررسیهای پیشین نشان دادهاند که در میان کودکان صفر تا ۱۴ سال، برخی انواع حوادث ترافیکی از جمله حوادث مرتبط با دوچرخه سهم مهمی در جراحتها دارند. با وجود تلاشهایی که در سالهای اخیر برای بهبود ایمنی انجام شده، هنوز هم آگاهی والدین درباره ایمنی ترافیک کودکان پایین گزارش شده است. این کمبود آگاهی میتواند باعث بیتوجهی به اقدامات پیشگیرانه، افزایش قرار گرفتن کودک در موقعیتهای پرخطر و ناتوانی در مدیریت درست این موقعیتها شود. از سوی دیگر، رفتار والدین الگوی مهمی برای کودکان است و کودکان ممکن است همان رفتارهای ایمن یا پرخطر را تقلید کنند.
در همین زمینه، سعید فلاح علیآبادی، عضو هیات علمی دپارتمان سلامت در بلایا و فوریتها در دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، همراه با دو همکار همدانشگاهی و با همراهی دانشگاه علوم پزشکی کردستان، تحقیقی را درباره تجربهها و نگرش والدین نسبت به مسائل ایمنی ترافیکی کودکان انجام دادهاند. آنها در این پژوهش، تلاش کردهاند که دریابند والدین چه چیزهایی را عامل خطر برای کودکان میدانند، چه موانعی بر سر رعایت ایمنی وجود دارد و چرا با وجود شناخته شدن بسیاری از توصیههای ایمنی، هنوز کودکان در رفتوآمدهای روزمره و هنگام سوار شدن …
