دکتر حسینعلی نیکبخت اپیدمیولوژیست و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی بابل در تشریح تفاوتهای انواع هپاتیت و راههای انتقال آن در گفتو گو با ایسنا اظهار کرد: مرکز مشاوره هپاتیت از سال ۱۳۵۹ با یک نیروی پرستار و پزشک عمومی در سطح شهرستان بابل با هدف پوشش مبتلایان به هپاتیت B و C و زیر گروههای مرتبط راه اندازی شد.
وی افزود: هپاتیت A معمولاً از طریق آب و غذای آلوده یا رعایت نکردن بهداشت فردی منتقل شده و اغلب به صورت خودبهخودی بهبود مییابد و مزمن نمیشود.
وی تصریح کرد: هپاتیت B از طریق تماس با خون و ترشحات آلوده، روابط جنسی و انتقال از مادر به نوزاد منتقل میشود و به دلیل پتانسیل بالا در تبدیل شدن به بیماری مزمن کبدی، واکسیناسیون علیه آن از اهمیت ویژهای برخوردار است.
هپاتیت C؛ بیماری بیعلامت اما پیشرونده
این متخصص با اشاره به ویژگیهای هپاتیت C اظهار کرد: این ویروس که مستقیماً کبد را هدف قرار میدهد، در اغلب موارد تا مراحل پیشرفته و بروز علائم نارسایی کبدی، علامتی از خود نشان نمیدهد.
نیکبخت با بیان اینکه هپاتیت C از سه طریق، استفاده از وسایل مشترک در تزریق و فرآوردههای خونی آلوده، تماس جنسی با فرد مبتلا و انتقال از مادر مبتلا به نوزاد وارد بدن میشود، خاطرنشان کرد: قدرت انتقال این ویروس در تماسهای مذکور، ۱۰ برابر بیشتر از ویروس HIV است ضمن اینکه این ویروس میتواند حداقل ۳ روز و حداکثر یک هفته در محیط خارج از بدن زنده بماند.
انگزدایی از مبتلایان؛ هپاتیت C از روابط اجتماعی منتقل نمیشود
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی بابل با تأکید بر اینکه هپاتیت C به راحتی انتقال نمییابد، یادآورشد: این ویروس در روابط اجتماعی و فعالیتهای روزمره به هیچ عنوان منتقل نمیشود بر این اساس، کار کردن، زندگی دستهجمعی، همکلامی، همسفر بودن، استفاده از وسایل نقلیه عمومی، غذا خوردن مشترک، تماس با اشک و بزاق، عطسه و سرفه، استفاده از سرویسهای بهداشتی، استخر و گزش حشرات، هیچ نقشی در انتقال این بیماری ندارند.
وی با تأکید بر فقدان واکسن برای هپاتیت C، بیان کرد: با توجه به اینکه هنوز واکسن مؤثری برای این نوع هپاتیت در دسترس نیست، اتخاذ رویکردهای پیشگیرانه و تشخیص زودهنگام، …
