به گزارش ایسنا، در بخش قابل توجهی از تاریخ تکامل، بسیاری از حیوانات به تولید مثل میپرداختند و سپس فرزندان خود را برای زنده ماندن به حال خود رها میکردند. اکنون یک پژوهش جدید، یک توضیح احتمالی را برای چگونگی ظهور فرزندپروری بدون والدین در زمانهای دور ارائه داده است.
به نقل از ساینسدیلی، پژوهشگران «دانشگاه راکفلر»(Rockefeller University) با بررسی مورچههای مهاجم کلونال دریافتند که تکامل ممکن است سیستمهای مغزی کاملاً جدیدی را برای شکل دادن به رفتار والدین ایجاد نکرده باشد. در عوض، به نظر میرسد مسیرهای عصبی باستانی که در ابتدا گرسنگی و تغذیه را تنظیم میکردند، تغییر یافتهاند و نقش جدیدی را در مراقبت اجتماعی گرفتهاند.
مورچهها و پستانداران از سیستمهای سیگنالدهی مغزی مرتبطی استفاده میکنند که به کنترل مراقبت کمک میکند. مورچهها با افزایش سن، نقشهای اجتماعی خود را تغییر میدهند و این امر آنها را به نمونه ایدهآلی برای مطالعه چگونگی تکامل فرزندپروری و چگونگی تغییر رفتار با افزایش سن مغز مفید تبدیل میکند. این یافتهها در نهایت میتوانند سرنخهایی را درباره فرآیندهای مشابه در پستانداران از جمله انسان ارائه دهند.
فرزندپروری در شکلهای گوناگونی در قلمرو حیوانات ظاهر میشود. پستانداران به فرزندان خود شیر میدهند، پرندگان از لانهها محافظت میکنند و مورچهها به پرورش لاروها تمایل دارند. دانشمندان مدتها است در این فکر هستند که چگونه چنین رفتارهای مراقبتی پیچیدهای از اجدادی که مراقبت کمی ارائه میدادند یا اصلاً مراقبتی ارائه نمیدادند، تکامل یافتهاند.
یکی از ایدههای پیشرو این است که تکامل، سیستمهای بیولوژیکی موجود را دوباره مورد استفاده قرار داده است. پژوهشهای پیشین در پستانداران نشان دادهاند برخی از «نوروپپتیدها»(Neuropeptides) که مولکولهای کوچکی هستند و مغز برای برقراری ارتباط از آنها استفاده میکند، ممکن است از تنظیم گرسنگی به تشویق رفتار فرزندپروری تغییر کرده باشند.
اثبات این ارتباط دشوار بوده است. مگسهای میوه و کرمهای لولهای که دو حیوان پرکاربرد در پژوهشهای علوم اعصاب هستند، به فرزندان خود اهمیت نمیدهند. موشها مراقبتهای فرزندپروری گستردهای را ارائه میدهند و دانشمندان چندین نوروپپتید دخیل در این رفتار را …
