کارشناسان و صاحبنظران حوزه آب و زمینشناسی همواره تأکید میکنند که فرونشست را نباید صرفاً یک رخداد طبیعی تلقی کرد، بلکه این پدیده تهدیدی بنیادین علیه امنیت زیرساختی و توسعه ملی است. شکاف و نشست زمین میتواند پایداری سازهها و تأسیسات کلیدی نظیر خیابانها، پلها، فرودگاهها، پالایشگاهها، نیروگاهها، خطوط انتقال نفت، گاز و آب و حتی بناها و آثار تاریخی را با مخاطره جدی مواجه کند. علاوهبر آن، ایجاد ترک در سازههای مسکونی، شکستگی شبکه جمعآوری فاضلاب و کاهش چشمگیر تابآوری ساختمانها در برابر زلزله، از دیگر پیامدهای تخریبی آن به شمار میرود.
با این حال، دامنه خسارات فرونشست تنها به تخریب سازهها و بلعیدن زمین محدود نمیشود؛ تبعات اجتماعی، اقتصادی و زیستمحیطی ناشی از خشکیدن چاهها و قنوات، به بروز پدیدههایی همچون مهاجرتهای اجباری اقلیمی، گسترش حاشیهنشینی، بایر شدن زمینهای کشاورزی و تعمیق فقر دامن میزند و ابعاد این بحران خاموش را پیچیدهتر میکند.
تکلیف برنامه هفتم: کاهش ۱۵ میلیارد مترمکعبی برداشت از آبخوانها
در برابر این چالش ساختاری، اجرای طرح جامع احیا و تعادلبخشی آبخوانها» بهعنوان یکی از راهبردیترین برنامههای وزارت نیرو در دستور کار قرار دارد. بر اساس اهداف تعیینشده در برنامه هفتم توسعه، کشور باید سالانه ۱۵ میلیارد مترمکعب از حجم برداشت آبهای زیرزمینی را کاهش دهد؛ رویکردی که نیمی از آن با انسداد چاههای غیرمجاز و نیمی دیگر از طریق ساماندهی و مدیریت دقیق برداشت چاههای مجاز با بهرهگیری از کنتورهای هوشمند هدفگذاری شده است.
این طرح که در سال ۱۳۹۳ به تصویب شورای عالی آب رسید، با هدف مقابله با روند فزاینده کسری مخزن سفرههای زیرزمینی تدوین شد و بر زنجیرهای از اقدامات مدیریتی، نظارتی و فنی از جمله نصب کنتورهای هوشمند، مسدودسازی چاههای غیرمجاز، پایش مستمر منابع آب و اجرای طرحهای تغذیه مصنوعی تأکید دارد. هدف غایی از این اقدامات، صیانت پایدار از ذخایر استراتژیک آب زیرزمینی، جلوگیری از گسترش فرونشست زمین و تضمین حقابه و امنیت زیستی نسلهای آینده است.
بحران در ۳۰۰ دشت؛ محورهای اجرایی طرح تعادلبخشی
طبق آخرین دادهها و آمارهای رسمی، از مجموع ۶۰۹ دشت کشور، بیش از ۴۰۰ دشت در وضعیت ممنوعه یا ممنوعه بحرانی قرار دارند و هماکنون حدود ۳۰۰ دشت بهطور مستقیم گرفتار پدیده فرونشست زمین هستند. از همین رو، برنامه کاهش ۱۵ میلیارد مترمکعبی ناترازی منابع آب، از مهمترین ابزارهای حاکمیتی برای مهار بحران و تثبیت وضعیت دشتها به شمار میرود.
در همین راستا، وزارت نیرو طی دو سال گذشته مجموعهای از محورهای عملیاتی و نظارتی را به شرح زیر در صدر برنامههای اجرایی خود قرار داده است:
نصب کنتورهای هوشمند: بهمنظور پایش دقیق، شفاف و لحظهای میزان برداشت از چاهها و اعمال مدیریت مصرف بهینه.
تحویل حجمی آب: با تکیه بر توزیع عادلانه منابع، بهرهوری حداکثری و مدیریت پایدار عرضه
انسداد چاههای غیرمجاز: با تأکید بر برخورد قاطع، بازدارنده و قانونی با برداشتهای غیرقانونی
کنترل اضافهبرداشت: با هدف جلوگیری از برداشتهای مازاد بر پروانه در چاههای مجاز و احیای بیلان آبی سفرهها
حفاظت و پایش مستمر آبخوانها: مبتنی بر گردآوری و تحلیل دادههای دقیق کارشناسی جهت اقدامات پیشگیرانه
حفاظت از منابع آب برای نسلهای آینده: با هدف تضمین پایدار امنیت آبی و تحقق شاخصهای توسعه پایدار استانی و ملی
طرح احیا و تعادلبخشی آبهای زیرزمینی تلاشی ساختاریافته برای ایجاد تعادل میان نیازهای امروز جامعه و صیانت از منابع حیاتی فرداست. دستیابی به هدف کاهش ۱۵ میلیارد مترمکعبی برداشت از آبخوانها و مدیریت شرایط در حدود ۳۰۰ دشت کشور، بیش از هر چیز نیازمند تداوم همکاریهای بینبخشی، هماهنگی نهادهای مسئول و مشارکت مسئولانه و آگاهانه کشاورزان و بهرهبرداران محلی است.
بهرهگیری از ابزارهای هوشمند مدیریتی در کنار ترویج الگوهای بهینه مصرف، این امکان را فراهم میآورد تا علاوه بر کاهش اثرات پدیده فرونشست و حفاظت از زیرساختهای عمومی، پایداری دشتها و امنیت آبی کشور برای نسلهای آینده در فضایی مبتنی بر همدلی و توسعه متوازن تضمین شود.
انتهای پیام
