به گزارش ایسنا، به نقل از زومیت، وقتی نویسندگان MIT Technology Review تصمیم گرفتند پای صحبت بچهها در زمینه هوش مصنوعی بنشینند، فکر میکردند از قبل میدانند چه چیزهایی میشنوند. انتظار داشتند عدهای با ذوق از روشهای الهامبخش و خلاقانهشان بگویند و عدهای دیگر اعتراف کنند که برای تقلبهای ریز در تکالیف مدرسه از آن کمک میگیرند؛ درست مثل نسلهای قبل که دنبال جواب آمادهی تمرینها بودند یا فرمولها را در ماشینحسابهای مهندسیشان ذخیره میکردند.
محققان همچنین منتظر شنیدن نگرانیهای کلیشهایتری مثل دیپفیک یا نابودی شغلها بودند. اما وقتی از بچههای ۱۰ تا ۱۸ ساله درباره هوش مصنوعی پرسیدند، جوابهای دیگری شنیدند.
همان بچههایی که ساعتها با هیجان درباره موسیقی، صخرهنوردی یا فوتبال حرف میزنند، در برابر سؤالات مربوط به هوش مصنوعی واکنشهایی مثل «بیخیال» یا «مهم نیست» نشان میدادند. بعضیها هم آنقدر با هوش مصنوعی مخالف یا نسبت به آن بیتفاوت بودند که اصلاً دلشان نمیخواست دربارهاش حرف بزنند. …
