به گزارش ایسنا، نتایج پژوهشی از سوی پژوهشگران دانشگاه تهران نشان میدهد که شهرهای ایران از نظر آسیبپذیری در برابر آلودگی هوا، تفاوتهای قابل توجهی از نظر مکانی و زمانی دارند و شرایط اقلیمی، تراکم جمعیت، زیرساختهای شهری و ظرفیت سازگاری شهرها نقش تعیینکنندهای در شدت این آسیبپذیری ایفا میکنند.
این پژوهش که با بررسی هزار شهر ایران انجام شده است، با بهرهگیری از دادههای ماهوارهای، اطلاعات اقلیمی، دادههای زیرساختی و جمعیتی و استفاده از مدلهای پیشرفته تصمیمگیری فضایی، الگوی فصلی آسیبپذیری شهرهای کشور در برابر آلودگی هوا را مورد ارزیابی قرار داده است. این پژوهش توسط محمد کریمی فیروزجائی، عضو هیئت علمی دانشکدگان مدیریت دانشگاه تهران، با همکاری محمد فرهادی، دانشآموخته کارشناسی ارشد دانشگاه تهران و مطهره عباسی نوده، دانشجوی دکتری دانشگاه تهران انجام شده است.
محمد کریمی فیروزجائی با اشاره به نتایج این پژوهش اظهار کرد: یافتههای این مطالعه نشان میدهد که آسیبپذیری شهرهای ایران در برابر ذرات معلق، الگوی کاملاً فصلی دارد و در فصل تابستان به بیشترین میزان خود میرسد. افزایش دما، کاهش بارندگی و پایداری بیشتر جو در این فصل، شرایط را برای شکلگیری کانونهای شدید آلودگی در بسیاری از مناطق کشور فراهم میکند.
وی افزود: بررسیها نشان داد که میانگین شاخص آئروسلهای جذبکننده پرتو فرابنفش از ۰٫۳۰۸ در زمستان به ۰٫۵۱۷ در تابستان افزایش مییابد و در این فصل، ۸۹ شهر کشور در طبقه آسیبپذیری بسیار بالا قرار میگیرند. این کانونها عمدتاً در مناطق مرکزی و جنوبی ایران متمرکز هستند.
عضو هیئت علمی دانشگاه تهران ادامه داد: در مقابل، آسیبپذیری ناشی از گازهای گلخانهای از الگوی متفاوتی پیروی میکند و برخلاف ذرات معلق، نوسانات فصلی کمتری دارد. بیشترین میزان آسیبپذیری ناشی از این آلایندهها در فصل زمستان مشاهده شد؛ بهطوری که ۵۵ شهر کشور در این فصل در طبقه آسیبپذیری بسیار بالا قرار گرفتند. این شهرها عمدتاً شامل کلانشهرها و مراکز عمده جمعیتی کشور هستند.
وی تاکید کرد: نتایج این پژوهش همچنین نشان میدهد که ظرفیت سازگاری شهرها در برابر آلودگی هوا در مناطق شمالی و غربی کشور بهمراتب بیشتر از مناطق مرکزی، شرقی و جنوبشرقی …
