به گزارش ایسنا، عصر ایران نوشت: نشست خبری اخیر مهدی نقویان رئیس سیما فیلم، بیش از آنکه تصویری از آینده تلویزیون ارائه دهد، یادآور همان وعدههایی بود که سالهاست شنیدهایم؛ وعدههایی که روی کاغذ جذاباند، اما در قاب تلویزیون کمتر نشانی از تحقق آنها دیده میشود.
یکی از جذابترین جملههای این نشست، ادعای دیده شدن سریالهای تلویزیون توسط «از هر دو نفر، یک نفر» بود. اگر این آمار واقعاً با تجربه روزمره مردم همخوانی دارد، پیشنهاد بدی نیست که یک دوربین به خیابان بفرستند و از مردم بخواهند فقط نام سه سریال تلویزیون را که امسال پخش شدهاند بگویند. هر کس بدون کمک گوگل و حافظه اطرافیان موفق شد، همانجا جایزهاش را دریافت کند.
مسئله این نیست که سریالی اصلاً دیده نشده، مسئله این است که اگر اثری آنقدر کم رنگ باشد که حتی نامش در ذهن مخاطب نماند، استناد به آمار بیننده چه گرهی را باز میکند؟
نقویان همچنین مدعی شد رقابت با تلویزیون باعث ورزیدهتر شدن پلتفرمهای نمایش خانگی خواهد شد. این جمله بیش از آنکه واقعیت بازار را توصیف کند، شبیه وارونهنمایی است. امروز این تلویزیون است که برای حفظ مخاطب، ناچار است عملکرد پلتفرمها را زیر نظر بگیرد.
سؤال ساده این است، پلتفرمها دقیقاً قرار است با چه چیزی رقابت کنند؟ با محدودیتهای بیشتر؟ با ممیزیهای سختتر؟ با سریالهایی که هنوز درگیر فرمولهای امتحانپسداده هستند؟ واقعیت این است که امروز این تلویزیون است که باید راهی برای رقابت با پلتفرمها پیدا کند، نه برعکس.
پلتفرمهایی که در جذب بازیگران، کارگردانان، سرمایه و البته مخاطب، دست بالا را دارند. رقابت زمانی معنا دارد که دو طرف در یک سطح از آزادی عمل، کیفیت تولید و قدرت جذب مخاطب باشند.
وقتی بسیاری از چهرههای موفق ترجیح میدهند خارج از تلویزیون کار کنند، این پرسش پیش میآید که دقیقاً پلتفرمها قرار است در رقابت با کدام مزیت تلویزیون «ورزیدهتر» شوند؟
از بازگشت مهران مدیری با مجموعه «مرد سههزارچهره» هم بهعنوان اتفاقی بزرگ یاد شد، گویی صرف حضور یک نام مشهور، تضمینکننده موفقیت است.
همین چندی پیش نیز درباره مجموعه «شیشماهه» با آبوتاب فراوان صحبت شد، اما نتیجه …
