سایت قطار فدک نوشت، با این حال، وضعیت فعلی قطارها، ایستگاهها و خطوط راهآهن کشور نشان میدهد که برای رسیدن به جایگاه واقعی این صنعت، هنوز راه طولانی در پیش داریم. میان اهدافی که روی کاغذ نوشته شده با آنچه در واقعیت اتفاق میافتد، فاصله زیادی وجود دارد که برای حل آن باید مشکلات را بهصورت دقیق بررسی کرد. صنعت ریلی چه جایگاهی در حملونقل کشور دارد؟
اگر بخواهیم اهمیت صنعت ریلی را در اقتصاد کلان کشور بررسی کنیم، قبل از هر چیز باید نگاهی به موضوع مصرف انرژی داشته باشیم. طبق آمارهای رسمی، مصرف سوخت در ناوگان ریلی تقریباً یکهفتم حملونقل جادهای است. این یعنی در کشوری مثل ایران که با مشکل جدی ناترازی سوخت دستوپنجه نرم میکند، هدایت بار و مسافر به سمت قطار میتواند سالانه باعث صرفهجویی در بخش عظیمی از بودجه کشور شود.
موضوع بعدی، امنیت جان مسافران است. جادههای کشور متأسفانه سالانه تصادفات و تلفات سنگینی به همراه دارند؛ در حالی که نرخ بروز سوانح در شبکه ریلی بسیار ناچیز است و مردم با خیالی آسوده قطار را برای سفرهای خود انتخاب میکنند. در بخش باربری نیز صنایع بزرگی مثل کارخانههای فولاد، سیمان و معادن سنگآهن، وابستگی شدیدی به خطوط راهآهن دارند. بدون قطارهای باری، انتقال میلیونها تن مواد اولیه از معادن مرکزی به کارخانهها یا بنادر صادراتی عملاً غیرممکن خواهد بود. وضعیت فعلی صنعت ریلی ایران
در حال حاضر، طول خطوط ریلی اصلی و فرعی کشور به بیش از ۱۵ هزار کیلومتر رسیده است. در طول دو دهه گذشته، تلاشهای زیادی برای وصل کردن مراکز استانهای مختلف به شبکه سراسری انجام شد و شهرهایی مانند همدان، رشت، ارومیه و سنندج نیز به قطار متصل شدند. باوجوداین پیشرفتهای فیزیکی، سهم قطار از کل حملونقل مسافری کشور هنوز کمتر از حد انتظار است.
یکی از مشکلات اصلی در وضعیت فعلی، شلوغی بیش از حد برخی مسیرها و خالی ماندن برخی دیگر از خطوط است. خطوط ریلی منتهی به شهرهای زیارتی و سیاحتی بار اصلی سفرها را به دوش میکشند. در فصول پیک سفر مانند عید نوروز، تعطیلات تابستان یا مناسبتهای مذهبی، هجوم مسافران برای تهیه بلیط قطار به قدری زیاد است که ظرفیتها در همان دقایق اولیه بازگشایی پیشفروش بهطور کامل پر میشود. این موضوع نشان میدهد که مردم …
