بر اساس این گزارش، فرماندهان سابق ارتش با هشدار درباره آنچه «تهدید وجودی» خواندند، بر ضرورت اتخاذ ابتکارعملهای سیاسی برای بازگرداندن جایگاه بینالمللی رژیم صهیونیستی تأکید کردند؛ اما در مقابل، ایتامار بنگویر، وزیر امنیت داخلی رژیم صهیونیستی در همان نشست دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا را «سادهلوح» توصیف کرد.
در همین حال، گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش و یکی از گزینههای اصلی برای نخستوزیری آینده، رویکردی متفاوت ارائه کرد و تلاش کرد میان افراطگرایی کابینه و ناتوانی مخالفان، راهکاری میانه پیشنهاد دهد.
به نوشته الاخبار، همین تناقض، بحران اصلی کنونی رژیم صهیونیستی را نمایان میکند؛ رژیمی که از یک سو دارای ماشین جنگی قدرتمندی است، اما از سوی دیگر از داشتن عقلانیت راهبردی لازم برای تعیین هدف سیاسی استفاده از این قدرت نظامی محروم مانده است.
با وجود اجماع فرماندهان نظامی درباره وجود این بحران، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم صهیونیستی که همچنان با پروندههای فساد قضایی روبهرو است و بقای ائتلافش به حمایت احزاب بتسلئیل اسموتریچ و ایتامار بنگویر وابسته است، در موقعیتی قرار ندارد که حتی در صورت پذیرش توصیههای ژنرالها، آنها را اجرا کند؛ زیرا پیشنهادهای نهادهای امنیتی که از نگاه آنها یک ضرورت راهبردی محسوب میشود، میتواند بقای ائتلاف حاکم را به خطر بیندازد.
در همین کنفرانس، بتسلئیل اسموتریچ، وزیر دارایی رژیم صهیونیستی اعترافی کمسابقه مطرح کرد و گفت عملیات نظامی در غزه حدود ۹۰ درصد اهداف خود را محقق کرده است. او همچنین آزادی شماری از اسرای فلسطینی را تصمیمی توصیف کرد که «قلبش را به درد آورده است»، اما در عین حال تأکید کرد که این اقدام برای جلوگیری از فروپاشی دولت ضروری بوده است.
الأخبار این اظهارات را نشانهای از آن میداند که حتی تندروترین اعضای کابینه نیز در مقاطعی ناچارند حفظ انسجام سیاسی کابینه را بر تحقق کامل اهداف نظامی ترجیح دهند.
این روزنامه سپس با عنوان «اسرائیل دیگر نمیداند از جنگهایش چه میخواهد» به اظهارات «درور شالوم» رئیس پیشین اداره سیاسی ـ امنیتی وزارت جنگ رژیم صهیونیستی، پرداخت. شالوم در سخنرانی خود میان سطح تاکتیکی و راهبردی تفاوت قائل شد و ادعا کرد که ارتش رژیم صهیونیستی در حوزه عملیات نظامی، اطلاعاتی و سامانههای پدافند هوایی به دستاوردهای چشمگیری رسیده، اما این موفقیتها در خلأ باقی ماندهاند؛ زیرا نهاد سیاسی نتوانسته است این پیروزیهای نظامی را به یک توافق پایدار و دستاورد سیاسی تبدیل کند.
او همچنین طرح سرنگونی نظام جمهوری اسلامی ایران از طریق حملات هوایی و حمایت از نیروهای کُرد را «توهم» توصیف کرد و گفت رژیم صهیونیستی بهطور کامل از تغییر نظام سیاسی ایران یا تحمیل اراده راهبردی خود بر تهران ناتوان است.
در مقابل، بنگویر دیدگاهی کاملاً متفاوت ارائه کرد و در تلاش برای توجیه جنگ و تجاوز، مدعی شد تنها زبانی که ایران میفهمد «زبان لوله تفنگ» است.
اسموتریچ نیز اگرچه با لحنی متفاوت سخن گفت، اما بر مواضع سختگیرانه خود تأکید کرد و پرونده ایران را «جنگی وجودی» دانست که جایی برای مصالحه در آن وجود ندارد.
در ادامه این گزارش آمده است: تفاوت میان دیدگاههای امنیتی و سیاسی در همین نقطه آشکار میشود؛ فرماندهان نظامی به محدودیتهای قدرت نظامی اذعان دارند، اما سیاستمداران اهدافی را مطرح میکنند که هر نتیجهای کمتر از پیروزی کامل، از نگاه آنها به معنای شکست تلقی میشود. محدود شدن چشمانداز دیپلماتیک، تنها به پرونده ایران مربوط نیست، بلکه به طرفهایی نیز سرایت کرده که پیشتر در زمره دشمنان سنتی تلآویو قرار نداشتند.
در همین چارچوب، اسموتریچ قطر را که در مذاکرات نقش میانجی ایفا کرده است، «دولت دشمن» توصیف کرد و خواستار اعلام رسمی دشمنی با این کشور شد؛ موضعی که از نگاه فرماندهان نظامی، فضای مانور سیاسی را که باید دستاوردهای نظامی در آن به نتیجه برسد، از پیش محدود میکند.
الاخبار همچنین نوشت: ساختار تصمیمگیری در رژیم صهیونیستی با نوعی گسست و دوگانگی عمیق روبهرو است؛ فرماندهانی که موفقیتهای تاکتیکی را در میدان رقم میزنند، همان کسانی هستند که بعداً تأکید میکنند این پیروزیها بدون برخورداری از یک راهبرد سیاسی، بیثمر خواهد بود، این در حالی است که وزیران و سیاستمداران حاضر در قدرت، از پذیرش این هشدارها خودداری میکنند. این شکاف صرفاً با تغییر افراد از میان نخواهد رفت؛ زیرا تا زمانی که بقای سیاسی و حفظ ائتلاف حاکم بر تصمیمات رژیم صهیونیستی سایه افکنده و جریانهای افراطی هرگونه امتیاز را خیانت و هرگونه مصالحه را تسلیم تلقی میکنند، توصیههای فرماندهان نظامی در حد مباحث مطرحشده در نشستها و کنفرانسها باقی خواهد ماند.
الأخبار در پایان تأکید میکند که این دوگانگی تنها به پرونده ایران محدود نیست، بلکه در برخورد رژیم صهیونیستی با پرونده لبنان نیز با شدت بیشتری دیده میشود؛ جایی که صهیونیستها نهتنها با بحران اعتماد به فرماندهان و سیاستمداران خود، بلکه با بحران اعتماد به ساختار کابینه و نهادهایشان نیز روبهرو هستند.
انتهای پیام
