به گزارش ایسنا، عصر ایران نوشت: این درخواست هرچند در ظاهر ساده و کوتاه مینماید، اما اگر با نگاهی عمیقتر به آن نگریسته شود، حامل معنایی بس فراتر از یک نامگذاری صرف است، معنایی که ریشه در نیاز بنیادین جامعه ایرانی به شادی، سبکبالی و رهایی از فشارهای روزمره دارد.
جامعه امروز ایران، بیش از هر زمان دیگری، تشنه لحظاتی است که بتواند در آن نفسی به آسودگی بکشد. سالهاست که خبرهای سیاسی، اخبار اقتصادی، تنشهای اجتماعی و دغدغههای معیشتی، سایهای سنگین بر روح جمعی مردم انداخته است.
در چنین فضایی، وجود روزی رسمی که صرفاً به شادی، خنده و نشاط اختصاص یابد، نه یک تجمل، که یک ضرورت روانشناختی و اجتماعی است.
تقویم رسمی کشور مملو از روزهای سوگ، یادبود و بزرگداشت است، روزهایی که هرکدام به دلیلی موجه در آن جای گرفتهاند، اما تعادل میان اندوه و شادی در تقویم یک ملت، خود بازتابی از سلامت روانی آن جامعه است.
داشتن روزی به نام «خنده» میتواند یادآوری سالانهای باشد برای مردمی که گاه فراموش میکنند حق دارند بخندند، حق دارند شاد باشند، و این حق نه در تضاد با مصائب، که در کنار آنها معنا مییابد.
و چه کسی شایستهتر از اکبر عبدی برای این جایگاه است؟ هنرمندی که بیش از چهار دهه، از تئاترهای آماتوری دهه پنجاه تا نقشهای ماندگار تلویزیونی و سینمایی، بیوقفه لبخند را به صورت مخاطبان ایرانی هدیه داد.
عبدی تنها یک کمدین نبود، او هنرمندی بود که در نقشهای جدی نیز، از «مادر» علی حاتمی گرفته تا آثار دیگر، توانست عمق انسانی بازیگریاش را نشان دهد، اما آنچه او را در خاطره جمعی ایرانیان ماندگار کرد، همان توانایی بیبدیلش در آفریدن خندهای بود که از دل برمیخاست.
نسلهای مختلف، از کودکانی که با «باز مدرسم دیر شد» بزرگ شدند تا بینندگان امروزی برنامههای طنز، همگی سهمی از شادی را مدیون این هنرمند هزارچهرهاند.
نامگذاری روز تولد او به عنوان «روز خنده» نه یک بزرگداشت شخصی صرف، بلکه پاسداشت کارکردی اجتماعی است که او در طول عمر هنریاش برای این ملت ایفا کرد.
اما آنچه این ماجرا را از یک درخواست معمول نامگذاری فراتر میبرد، اقدام …
