به گزارش ایسنا، با رشد سریع شهرنشینی و افزایش جمعیت در کلانشهرها، حملونقل عمومی بیش از گذشته به یکی از پایههای اصلی زندگی شهری تبدیل شده است. هرچه جمعیت شهرها بیشتر میشود، نیاز به جابهجایی سریع، ارزان و قابلاعتماد هم افزایش مییابد. در این میان، سامانههای حملونقل عمومی فقط وسیلهای برای رفتوآمد نیستند، بلکه مستقیما بر ترافیک، کیفیت هوا و حتی کیفیت زندگی شهروندان اثر میگذارند. اگر این سامانهها کارآمد و پاک باشند، میتوانند فشار بر خیابانها را کم کنند و رفتوآمد روزانه را آسانتر سازند. اما اگر همچنان وابسته به سوختهای فسیلی باقی بمانند، هم مصرف انرژی بالا میرود و هم آلودگی بیشتری تولید میشود. به همین دلیل، توجه به شیوههای نوین حملونقل عمومی، بهویژه انواع برقی آن، به یکی از موضوعات مهم در مدیریت شهری و برنامهریزی آینده شهرها تبدیل شده است.
ضرورت این موضوع برای ایران از چند جهت بیشتر احساس میشود. از یک سو، منابع انرژی فسیلی محدود هستند و ادامه مصرف بالای آنها در بخش حملونقل، فشار زیادی بر اقتصاد و محیطزیست وارد میکند. از سوی دیگر، آلودگی ناشی از این منابع، بهویژه در کلانشهرها، سلامت مردم را تهدید میکند. بخش بزرگی از آلودگی هوای کلانشهرها به منابع متحرکی مانند خودروها و موتورسیکلتها مربوط میشود. افزایش روزهایی که گروههای حساس باید در خانه بمانند، فقط یک مسئله بهداشتی نیست و پیامدهای اقتصادی هم به همراه دارد. در چنین شرایطی، برقی شدن حملونقل عمومی بهعنوان راهی برای کاهش انتشار آلایندهها، کم کردن وابستگی به سوختهای فسیلی و حرکت به سمت شهری پایدارتر مطرح میشود. این موضوع فقط به تغییر نوع سوخت محدود نیست، بلکه به معنای بازنگری در آینده شهرها و شیوه زندگی در آنهاست.
محمد منتظری، استاد دانشگاه علم و صنعت ایران در دانشکده مهندسی راهآهن، همراه با یک همکار دانشگاهی، در این زمینه پژوهشی انجام دادهاند که به بررسی جنبههای مختلف برقیسازی حملونقل عمومی در کشور میپردازد. این پژوهش با نگاهی کلی و کاربردی، تلاش کرده است تصویری روشن از فرصتها، مزایا و موانع پیش روی گسترش ناوگان عمومی برقی در ایران ارائه دهد. اشاره پژوهشگران به این موضوع نشان میدهد که بحث برقیسازی تنها یک ایده فناورانه نیست، بلکه میتواند به یکی از مسیرهای …
