ما را با «پروژه‌بگیرها» اشتباه نگیرید!

پریسا سیدیان

چند وقت پیش مجبور شدم فرمی اداری پر کنم. رسیدم به بخش شغل و نوشتم: «خبرنگار». کارمند پشت میز نگاهی به فرم انداخت، لبخندی زد و گفت: «آخی، چه جالب! یعنی تو تلویزیون هم نشونت می‌دن؟!»

همین یک جمله ساده، شاید عصاره تمام آن چیزی باشد که ما خبرنگارها سال‌هاست با آن زندگی می‌کنیم. در ذهن بخش زیادی از افکار عمومی، خبرنگاری یعنی همان کسی که میکروفون به دست جلوی دوربین می‌ایستد یا مثلا اخبار شبانگاهی را می‌خواند. روی دیگر این سکه هم مسئولانی هستند که خبرنگار را فقط وقتی می‌بینند که دوربینی در کار باشد؛ اگر دوربین باشد، پاسخگو، متواضع و خوش‌اخلاق‌اند و اگر نباشد، خیلی راحت و با بی‌اعتنایی از زیر بار پاسخگویی در می‌روند. …