رحیم ملکنیا در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: یکی از چالشهای مهم جنگلهای زاگرس، فشار ناشی از چرای دام است که تأثیر مستقیمی بر توان احیا و زادآوری طبیعی این جنگلها دارد.
وی افزود: حتی با فرض اینکه جنگلهای زاگرس را چراگاه بدانیم، تعداد دام موجود در این جنگلها حدود سه برابر بیشتر از ظرفیت این اکوسیستم است، در حالی که اساساً جنگلها دارای کارکردهای بسیار گستردهتری هستند و نباید صرفاً به عنوان عرصه تولید علوفه مدیریت شوند.
این دکترای جنگل ادامه داد: یکی از مهمترین پیامدهای چرای دام در جنگلهای زاگرس، جلوگیری از استقرار نسل جدید درختان است؛ زیرا نهالها و درختان جوان پیش از آنکه فرصت رشد پیدا کنند، توسط دامها چرا میشوند.
ملکنیا با اشاره به تأثیر چرای دام بر وضعیت خاک گفت: ورود بیش از ظرفیت دام به جنگلها موجب کوبیدگی خاک، کاهش حاصلخیزی و کاهش نفوذپذیری آن میشود و در نهایت توان خاک برای حفظ پوشش گیاهی کاهش پیدا میکند.
وی بیان کرد: تخریب پوشش گیاهی در اثر چرای بیرویه دام، پیامدهایی مانند افزایش فرسایش خاک و تشدید روانآبها را به دنبال دارد و میتواند در بروز پدیدههایی مانند سیل نیز اثرگذار باشد.
عضو هیئت علمی دانشگاه لرستان تأکید کرد: برای حفظ جنگلهای زاگرس باید مدیریت چرای دام اصلاح شود و وابستگی معیشتی جوامع محلی به بهرهبرداری سنتی از این جنگلها کاهش یابد؛ زیرا ادامه این روند، توان بازسازی طبیعی این اکوسیستم را با مشکل مواجه میکند.
انتهای پیام
