مسیر نور تا رویان حال و هوای دیگری داشت؛ مسیری که شاید به کربلا ختم نمیشد، اما برای بسیاری از حاضران، هر قدمش یادآور مسیر عاشقی زائران اربعین بود.
روز سهشنبه ۱۳ مرداد همزمان با اربعین حسینی مردم شهرستان نور از گلزار شهدای این شهرستان حرکت خود را آغاز کردند، پرچمهای «یا لثارات الحسین» و «یا حسین» در جای جای مسیر در دست حاضران به چشم میخورد. امسال اما در کنار این پرچمها به خونخواهی رهبر شهید پرچمهای ایران و «یا لثارات الخامنهای» و عکس کودکان مدرسه میناب نیز جلوهای متفاوت به این اجتماع بخشیده بود.
هرکس به شیوهای ارادت خود را به سیدالشهدا(ع) نشان میداد؛ یکی آب میان مردم توزیع میکرد، دیگری شربت میداد، فردی به روی زائران سیدالشهدا گلاب میپاشید و دیگری با نان محلی پذیرای عاشقان حسینابن علی(ع) بود.
در طول مسیر موکبهایی برپا شده بود؛ موکبهایی که به تأسی از مسیر پیادهروی اربعین، تلاش میکردند خستگی را از تن رهگذران بیرون کنند و به صاحبانشان فرصت دهند تا سهمی در نوکری دستگاه اباعبدالله الحسین(ع) داشته باشند.
الهه احسانی یکی از بانوان حاضر در این پیادهروی، در گفتوگو با ایسنا درباره حضور خود در این مراسم گفت: شاید امسال قسمت نشد به کربلا بروم، اما دلم نمیخواست اربعین را بدون قدم برداشتن برای امام حسین(ع) بگذرانم. وقتی در این مسیر راه میروم، سعی میکنم خودم را در حال و هوای زائران کربلا تصور کنم. امیدوارم امام حسین(ع) سال آینده خودش دعوتمان کند.
کمی آنسوتر، صحنههایی از ارادت و دلدادگی به چشم میخورد؛ بعضیها کفشهایشان را از پا درآورده و با پای برهنه روی آسفالت داغ قدم میزدند؛ گویی میخواستند با هر قدم، گوشهای از رنج و سختی اسرای کربلا را به یاد آورند. اشک نیز در چشم برخی از آنان جاری بود و ذکر «یا حسین» آرامآرام با قدمهایشان همراه میشد.
فرامرز محمدی یکی دیگر از شرکتکنندگان در این مراسم به ایسنا گفت: جاماندهام، اما دلم نمیخواست جامانده از حسین(ع) باشم. شاید نتوانستم در مسیر نجف تا کربلا قدم بردارم، اما امروز هر قدمی که در این مسیر برمیدارم، به نیت زیارت و به یاد امام حسین(ع) است.
در طول مسیر، هرکس در حال و هوای خودش بود؛ یکی آرام اشک میریخت، یکی …
