سیدهنجمه حسینی، پرستار اهل رفسنجان، یکی از همین زائران است؛ کسی که نخستین حضورش در پیادهروی اربعین، آغاز سفری شد که حالا هشت سال است ادامه دارد. او این روزها در موکب درمانی شهدای صنعت مس به زائران امام حسین (ع) خدمت میکند و میگوید: «چند سال است که لطف خدا و عنایت امام حسین (ع) شامل حالم شده و هر اربعین توفیق حضور در کربلا را پیدا میکنم.»
او درباره نخستین آشناییاش با اربعین میگوید: «همهچیز با دیدن روایت چند جوان طبیعتگرد از کشورهای مختلف در فضای مجازی شروع شد؛ افرادی با ملیتها و ادیان متفاوت که یکی از آنها پس از این سفر مسلمان شده بود. همین روایتها باعث شد کنجکاو شوم اربعین را از نزدیک ببینم. امام حسین (ع) را دوست داشتم، اما میخواستم بدانم این حس و حال که همه از آن میگویند، چیست.»
حسینی ادامه میدهد: «در همان روزها از طریق یکی از دوستانم متوجه شدم بسیج جامعه پزشکی رفسنجان برای خدمترسانی در موکب درمانی نیرو جذب میکند. عضو بسیج شدم و مدتی بعد با من تماس گرفتند و گفتند نامم برای اعزام به اربعین انتخاب شده است. همان لحظه از شدت شوق اشک ریختم.»
او از نخستین سفرش به اربعین با عنوان سفری پر از اتفاقات غیرمنتظره یاد میکند و میگوید: «احساس میکردم هرچه از دلم میگذرد، به شکلی برایم فراهم میشود؛ از سادهترین خواستهها گرفته تا اتفاقاتی که هنوز هم برایم عجیب است.» سیده نجمه حسینی
این پرستار در بیان یکی از خاطراتش میگوید: «یک شب در بینالحرمین، مردی که با وجود معلولیت جسمی مداحی میکرد، روضه بسیار دلنشینی میخواند، اما به دلیل شلوغی جمعیت نتوانستم خوب صدایش را بشنوم. فردای آن روز همانجا با خودم آرزو کردم کاش دوباره او را ببینم. چند دقیقه بعد، عدهای دور هم جمع شدند و همان مداح آمد و دوباره شروع به روضهخوانی کرد. آن لحظه برایم بسیار خاص و فراموشنشدنی بود.»
حسینی که در بیمارستان حضرت علیبنابیطالب (ع) رفسنجان مشغول خدمت است، میگوید: برکات این سفر تنها به خودش محدود نمانده و اکنون دو پسر جوانش نیز هر سال همراه او در پیادهروی اربعین حضور دارند.
او با چشمانی اشکبار از دلتنگی همیشگیاش برای این سفر میگوید: «هر سال با خودم فکر میکنم آیا اربعین سال آینده هم دعوت …
