این کارگردان سینما در این متن که در اختیار ایسنا گذاشت،نوشت: «موفقیت نوجوانان ایرانی در رقابتهای جهانی علمی و حضور آنان در سومین المپیاد جهانی هوش مصنوعی ۲۰۲۶ بار دیگر پرسشی مهم را پیش روی ایران قرار داده است: کشوری که میتواند استعدادهایی در سطح رقابتهای جهانی ریاضی، رایانه و هوش مصنوعی پرورش دهد، تا چه اندازه قادر است این سرمایهٔ انسانی را به توانایی پایدار در تولید فناوری هوش مصنوعی تبدیل کند؟ این مقاله میان سه مفهوم تمایز میگذارد: استعداد در هوش مصنوعی، کاربرد هوش مصنوعی و توانایی ساخت هوش مصنوعی. موفقیت علمی جوانان ایرانی شاهدی بر وجود سرمایهٔ انسانی است، اما بهخودیخود از وجود صنعتی پیشرفته در هوش مصنوعی حکایت نمیکند.
گذار از استعداد فردی به قدرت فناورانهٔ جمعی، نیازمند زیستبومی متشکل از دانشگاه، پژوهش، توان محاسباتی، داده، انرژی، سرمایه، صنعت، آزادی علمی، ارتباطات بینالمللی و نهادهای پایدار است. مقاله سپس مفهومی گستردهتر از «هوش ایرانی» پیشنهاد میکند: نه نسخهای منزوی، ایدئولوژیک یا صرفاً فارسیزبان از مدلهای خارجی، بلکه ظرفیتی علمی و فناورانه که ضمن پیوند عمیق با دانش جهانی، بتواند زبانها، تاریخ، فرهنگ، علم، فلسفه، هنر و مسائل واقعی ایران را نیز در قلمرو شناخت خود وارد کند. هدف نهایی، ساخت یک مدل نیست؛ ایجاد توانایی مستمر برای ساخت نسلهای متوالی هوش است.
۱. یک مدال چه چیزی را ثابت میکند؟
سومین المپیاد جهانی هوش مصنوعی از دوم تا هشتم اوت ۲۰۲۶ در آستانهٔ قزاقستان برگزار شد. برگزارکنندگان اعلام کردهاند بیش از صد کشور و بیش از چهارصد دانشآموز در این دوره حضور داشتهاند. مسابقات، مهارتهایی در یادگیری ماشین، علم داده و حل مسائل هوش مصنوعی را میآزمایند. اهمیت حضور و موفقیت نوجوانان ایرانی در چنین میدانهایی را نه باید کوچک شمرد و نه بیش از اندازه بزرگ کرد. مدال المپیاد ثابت نمیکند که ایران اکنون یکی از قدرتهای بزرگ هوش مصنوعی جهان است، اما نکتهای بنیادی را نشان میدهد: در نسل جوان ایران، سرمایهٔ شناختی لازم برای فهم و حل مسائل پیچیدهٔ این فناوری وجود دارد. توانایی نوجوانی در حل مسئله با توانایی کشوری در ساخت مدلهای پیشرفته دو مرتبهٔ متفاوتاند. اولی به استعداد، آموزش و تمرین نیاز دارد؛ دومی افزون بر آنها به دانشگاه، …
