به گزارش ایسنا، آب آشامیدنی سالم یکی از پایهایترین نیازهای زندگی انسان و دیگر موجودات زنده است، اما تأمین آن در جهان امروز به یکی از چالشهای بزرگ تبدیل شده است. بر اساس اطلاعات مطرحشده در این پژوهش، تنها کمتر از یک درصد از کل آب موجود روی زمین برای آشامیدن مناسب است. این در حالی است که منابع آبی پیوسته در معرض انواع آلودگیها قرار دارند؛ از پسابهای صنعتی و فعالیتهای کشاورزی گرفته تا فاضلاب شهری و تغییرات محیطی و جهانی. در این میان، موادی مانند آفتکشها، فلزات سنگین سمی، اسیدهای آلی، کودها، رنگها، ترکیبات فنولیک، مواد هالوژنه و ریزاندامگان حتی در مقدار کم هم میتوانند به سلامت انسان، زیستبومهای آبی و محیط زیست آسیب جدی وارد کنند. همین مسئله باعث شده تصفیه آب دیگر فقط یک موضوع فنی نباشد، بلکه به مسئلهای حیاتی برای سلامت عمومی و توسعه پایدار تبدیل شود.
در سالهای گذشته، روشهای مختلفی برای تصفیه آب و فاضلاب به کار گرفته شدهاند، از جمله فیلتراسیون معمولی، انعقاد و لختهسازی و سامانههای تصفیه بیولوژیکی. با این حال، نیاز به روشهایی کارآمدتر، کمهزینهتر و سازگارتر با استانداردهای جدید باعث شده فناوریهای تازهتری مورد توجه قرار گیرند. یکی از مهمترین این فناوریها، فناوری غشایی است. غشا در سادهترین بیان، یک لایه بسیار نازک است که میتواند برخی مواد را از خود عبور دهد و برخی دیگر را نگه دارد. این فناوری در چند دهه اخیر رشد چشمگیری داشته و به دلیل مزیتهایی مانند کوچکتر شدن تجهیزات، نازک است و میتواند برخی مواد را از خود عبور دهد و برخی دیگر را نگه دارد. فناوری فوق در چند دهه اخیر رشد چشمگیری داشته و به دلیل مزیتهایی مانند کوچکتر شدن تجهیزات، کاهش انرژی مورد نیاز، هزینه سرمایهای کمتر، سادگی عملیات، نیاز کمتر به مواد شیمیایی در جهان دارد و پیشبینی میشود بازار جهانی آن تا سال ۲۰۳۰ رشد بسیار زیادی را تجربه کند.
در پژوهشی با همین موضوعیت، عهدیه امجدی، استادیار مهندسی پلیمر دانشگاه مراغه، به همراه یک همکار از همین دانشگاه، به بررسی پیشرفتهای موجود در غشاهای نانوکامپوزیتی پلیمری و کاربرد آنها در تصفیه آب پرداختهاند. به بیان ساده، موضوع این بررسی بر نوعی غشای پیشرفته متمرکز است که با افزودن نانومواد به ساختار غشاهای پلیمری، تلاش میکند …
