وی با مقایسه آماری میانگین سنی ستارههای فوتبال در چند دهه اخیر، بیان کرد: اگر به گذشته برگردیم و روند سنی بازیکنان را از دیروز تا امروز ورق بزنیم، بهوضوح درمییابیم که فوتبالیستها -به ویژه چهرههای شاخص- بسیار زودتر از موعد به مرحله اشباع رسیده و مسیر پیشرفت حرفهای خود را گم میکنند. این روزها بارها از زبان خود بازیکنان میشنویم که مگر ما چند سال میتوانیم بازی کنیم؟ اما این جمله اغلب هنگامی بر زبان جاری میشود که پای مبالغ کلان قراردادهایشان به میان میآید و با انتقاد روبهرو میشوند.
این پیشکسوت خوزستانی با اشاره به رابطه دوسویه خواستههای مالی و کوتاهی عمر بازیگری، تأکید کرد: آیا واقعاً تمام ماجرا به مسائل مالی خلاصه میشود؟ شاید پاسخ مثبت باشد، اما نکته ظریف اینجاست که همین درخواستهای نامتعارف مالی که اغلب به چشم میآیند، در کنار عمر کوتاه بازیگری، یک معادله دوگانه را شکل میدهند. بازیکنان برای تأمین آتیه خود پس از دوران خداحافظی، خواهان پول بیشتر هستند، غافل از اینکه همین درآمدهای نجومی میتواند زنگ پایان دوران اوجشان را زودتر از حد تصور به صدا درآورد. به عبارت دقیقتر، تزریق بیضابطه سرمایه به فوتبال، اگر با فرهنگ سازی و نظارت همراه نباشد، نهتنها موجب رشد نمیشود، بلکه روند رو به انقراض استعدادها را تسریع خواهد کرد.
قنواتی که سال ها در عرصه ملی و استانی بهعنوان بازیکن، مربی و مدرس دانشگاه فعالیت داشته، با تشریح آسیبشناسی روانی این معضل، افزود: فوتبالیست جوانی که در همان سالهای نخست بازیگری، یکباره به ثروت کلانی دست پیدا میکند، راهی بسیار دشوار برای حفظ انگیزه و شرایط آرمانی خود پیش رو دارد. وقتی هزاران عامل انحرافی در اطراف او وجود دارد، این دشواری به مراتب بیشتر هم میشود. بنابراین اگر امروز شاهد افول زودهنگام استعدادهای مستعد هستیم، هرگز نباید نقش پولهای بیحساب و کتاب را در سقوط آنها نادیده بگیریم.
وی با ابراز نگرانی از کاهش شمار بازیکنان باتجربه و قابل اتکا در پست های مختلف، خاطرنشان کرد: متأسفانه برخی از این بازیکنان وقتی یکشبه به همهچیز میرسند، دیگر انگیزهای برای ماندن، جنگیدن و حفظ جایگاه خود در وجودشان باقی نمیماند و با نخستین لغزش یا حادثه، بهسرعت کنار گذاشته میشوند. امروز با وجود هزینههای سرسامآوری که طی سالهای اخیر در فوتبال صورت گرفته، در بسیاری از پستها با کمبود شدید بازیکنان باتجربه مواجهیم. اینجا دقیقاً نقطهای است که عمق فاجعه را لمس کرده و صدای زنگ خطر را بلندتر از همیشه احساس میکنیم.
انتهای پیام
