نشریه اکونومیست در گزارشی اخیر نوشت: از میان تمام شرایط اقلیمی نامساعد، دمای بالا به طور قاطع کشندهترین است. در واقع، یک مطالعه نشریه لنست نشان داد که بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۹، تقریبا نیم میلیون نفر در جهان هر ساله بر اثر گرما جان خود را از دست دادهاند که بیشتر آنها مسن و بنابراین در برابر دمای بالا آسیبپذیرتر بودهاند. در مواجهه با این خطر فوری، تهویه مطبوع یک راهحل منطقی و نجاتبخش است که سالانه از تقریبا ۱۹۰ هزار مرگ جلوگیری میکند.
با این حال، اگرچه تهویه مطبوع در کوتاهمدت امدادرسانی نجاتبخشی را فراهم میکند، اما یکی از عوامل اصلی گرمایش جهانی است. در حال حاضر، خنک سازی و تهویه مطبوع عامل هفت درصد از انتشار گازهای گلخانهای جهانی هستند و پیشبینی میشود این میزان انتشار تا سال ۲۰۳۰، دو برابر و تا سال ۲۰۵۰، سه برابر شود.
مت سانتاموریس، استاد معماری با کارایی بالا در دانشگاه نیو ساوت ولز سیدنی، در بیانیهای که اوایل ماه جاری منتشر شد، گفت: «تهویه مطبوع جان انسانها را نجات میدهد و در گرمای شدید ضروری خواهد بود.» او در ادامه گفت: «اما ما نمیتوانیم با تهویه مطبوع از تغییرات اقلیمی خارج شویم. اگر هر ساختمان کاملا به خنککننده مکانیکی وابسته باشد، فشار زیادی بر سیستمهای برق وارد میکنیم و در عین حال گرمای بیشتری به شهرهای خود اضافه میکنیم.»
بعلاوه، دسترسی به تهویه مطبوع و تاثیرات آن بسیار نابرابر است. اکثر کشورهای فقیر جهان در مناطقی با آب و هوای گرم قرار دارند، اما این کشورها در مورد استفاده از تهویه مطبوع با محدودیتهای عمدهای روبرو هستند و با شدیدترین عواقب از نظر افزایش دما روبرو میشوند که یک شمشیر دو لبه مرگبار برای آن جمعیتها ایجاد میکند. کشورهای فقیر اغلب فاقد سرمایه برای بهروزرسانی شبکههای خود و گسترش ظرفیت تولید انرژی برای پشتیبانی از پذیرش گسترده تهویه مطبوع هستند و افراد نیز اغلب فاقد توانایی خرید دستگاهها هستند.
اکونومیست گزارش میدهد: اگرچه بیش از ۸۰ درصد از جمعیت جهان مرتبا با نوعی گرما مواجه میشوند که برای مقابله با آن، به خنککننده نیاز است، اما تنها ۴۰ درصد از این افراد میتوانند از تهویه مطبوع استفاده کنند. در ادامه این گزارش آمده است: «بیشترین شکاف در فقیرترین و گرمترین کشورها وجود دارد.»
علاوه بر این، انواع ارزان دستگاههایی که توسط فقیرترین مردم در فقیرترین کشورها نصب میشوند، به ویژه ناکارآمد هستند و باعث فشار بیشتر بر شبکههای برقی میشوند که از قبل تحت فشار هستند. و این دستگاهها برای مصرفکنندگان فقیر هزینه زیادی دارند.
طبق گزارش اکونومیست، فقیرترین افراد حداکثر هشت درصد از درآمد خود را صرف سرمایش میکنند، در حالی که میانگین جهانی این رقم در خانوارهای ثروتمند ۰.۲ تا ۲.۵ درصد است. در این گزارش آمده است: «خانوارهای فقیر همچنین با مشکل مضاعف در بهرهوری مواجه هستند. ارزانترین دستگاهها برق بیشتری مصرف میکنند و در خانههای با نشتی بالا و عایقبندی ضعیف، به کار گرفته میشوند.»
در نتیجه، تهویه مطبوع نه تنها در گرمایش جهانی نقش دارد، بلکه به شیوههای بحرانی و تهدیدکننده زندگی، در بیعدالتی اقلیمی نیز نقش دارد. نمیتوان تهویه مطبوع را به طور کامل کنار گذاشت، زیرا در شرایط آب و هوایی متغیر ما برای رفاه انسان حیاتی شده است. با این حال، باید نحوه و زمان استفاده از این فناوری را تغییر دهیم. کارشناسان معتقدند که این فناوری باید آخرین راه حل باشد و بسیاری از فناوریهای دیگر وجود دارند که باید در اولویت قرار گیرند.
یک مطالعه جدید که در مجله علمی معتبر «نیچر ریویو کلین انرژی» منتشر شده است، نشان داد که فناوریهای سرمایش غیرفعال میتوانند تقاضا برای تهویه مطبوع را تا ۸۰ درصد کاهش داده و دمای محیط را بیش از ۴ درجه سانتیگراد کاهش دهند. بسیاری از این فناوریها، مانند خنککنندههای تهویهای و کنترل خورشیدی، در حال حاضر در مراحل تکامل توسعه فناوری هستند و میتوانند به سرعت و با سهولت نسبی در مقیاس وسیع مورد استفاده قرار گیرند.
بر اساس گزارش اویل پرایس، نویسندگان استدلال میکنند که سیاستهایی برای ترویج توسعه و استقرار خنککنندههای غیرفعال به شدت مورد نیاز است تا وابستگی به تهویه مطبوع کاهش یابد و در عین حال جان انسانها نیز نجات یابد.
انتهای پیام
