با این حال، پرسش اساسی اینجاست چرا مسیری که دسترسی به شهرهایی چون نیشابور، کاشمر، تربتحیدریه، سبزوار، میانجلگه، خلیلآباد و بردسکن را فراهم میکند، امروز با زیرساختهای جادهای فرسودهای روبهرو است؟
در محورهای ارتباطی کوهسرخ، موضوع دیگر تنها بهبود کیفیت آسفالت نیست، بلکه بحث ایمنی و حفظ جان مسافران در اولویت است. تضاد میان حجم بالای تردد هفتگی و تلقی این مسیر به عنوان یک جاده فرعی در نگاه متولیان، منجر به حوادث ناگواری شده است که میتوانست با بازنگری در اولویتهای اجرایی، پیشگیری شود.
ریشه این وضعیت را باید در معیارهای بودجهبندی جستوجو کرد؛ جایی که توزیع منابع بر اساس تراکم جمعیتی به جای نیازهای استراتژیک صورت میگیرد. در منطقهای مانند کوهسرخ که وسعت جغرافیایی زیاد و جمعیت اندک است، تکیهبر معیارهای سرانه، عملاً منجر به محرومیت در زیرساختهای حیاتی میشود. در واقع، تفاوت میان برابری و عدالت در اینجا نمایان است؛ چرا که عدالت یعنی توزیع منابع بر اساس نیاز واقعی منطقه و نه صرفاً تعداد ساکنان. …
