سعید رومانی در گفتوگو با ایسنا، با اشاره به دستهبندی نظامهای آموزشی اظهار کرد: نظامهای آموزشی به طور کلی در سه گروه دانشآموزمحور، معلممحور و محتوامحور قرار میگیرند. در نظام دانشآموزمحور، برنامهریزی آموزشی بر اساس استعدادها، علایق و توانمندیهای فردی دانشآموزان انجام میشود، اما در نظام محتوامحور که آموزش و پرورش ایران بیشتر به آن نزدیک است، محور اصلی ارائه محتوای از پیش تعیینشده است.
وی افزود: در چنین ساختاری، معلم موظف است محتوای مشخصی را به دانشآموز منتقل کند و دانشآموز نیز عمدتاً به حفظ و تکرار همان مطالب برای موفقیت در آزمونها و ارزشیابیها میپردازد؛ در حالی که هدف اصلی آموزش باید ایجاد فهم عمیق، پرورش خلاقیت و تقویت توانایی حل مسئله باشد.
این عضو هیأت علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان ادامه داد: رویکرد محتوامحور موجب میشود بسیاری از استعدادها و علایق دانشآموزان آنگونه که باید شناسایی و شکوفا نشوند. یک محتوای آموزشی یکسان ممکن است با تواناییهای گروهی از دانشآموزان هماهنگ باشد، اما نمیتواند پاسخگوی تفاوتهای فردی و ظرفیتهای متنوع همه دانشآموزان باشد.
رومانی تصریح کرد: نتیجه چنین رویکردی، تربیت دانشآموزانی است که بیشتر به حفظ مطالب روی میآورند تا یادگیری عمیق و کاربردی؛ به همین دلیل ممکن است اطلاعات زیادی در ذهن داشته باشند، اما در تحلیل، خلاقیت و استفاده از آموختهها در موقعیتهای واقعی با مشکل مواجه شوند.
وی با اشاره به فاصله میان پژوهشهای علوم تربیتی و عرصه اجرا در آموزش و پرورش گفت: یکی از مشکلات اساسی نظام آموزشی کشور، فاصله قابل توجه میان یافتههای پژوهشی و سیاستگذاریها و برنامههای اجرایی است. پژوهشهای ارزشمندی در حوزه تعلیم و تربیت انجام میشود، اما بخش زیادی از این مطالعات به مرحله اجرا نمیرسد و در مراکز پژوهشی یا کتابخانههای دانشگاهی باقی میماند.
عضو هیأت …
