در ادامه، مشروح این گفتوگو، دیدگاهها و نظرات این خواننده را با ایسنا میخوانید:
ـ با توجه به شرایط اقتصادی و با درنظر گرفتن هزینههای تولید موسیقی، انتشار یک اثر موسیقایی برای شما بیشتر یک تصمیم هنری است یا یک ریسک اقتصادی؟
یک تصمیم هنری است همسو با بقا؛ یعنی بقا در جهان و نه بقا در محیط موسیقی. اقتصاد در موسیقی، به معنای موسیقی غیرمرتبط با ساختارهای قدرت و ثروت، یک مفهوم مرگآگین است. کارش تمام شده و بوی الرحمنش بلند است. من و امثال من هم کار میکنیم که گمان کنیم زندهایم.
ـ آیا در ماههای اخیر برنامه انتشار آثار یا پروژههای خود را متأثر از شرایط، تغییر داده یا به تعویق انداختهاید؟
بله، فراوان؛ کنسرتها، ضبطها و کلاسها، چون تقریبا همهچیز تعطیل بود.
ـ شرایط موجود چه تأثیری بر رابطه مخاطب با موسیقی گذاشته است؟
مخاطب کنونی به نان احتیاج دارد. نیازمند است کاری کند تا صاحبخانه بیرونش نکند. موسیقی برای خود ما که ۳۰ سال است کارمان بوده، اولویت نیست، چه برسد به باقی مردم.
ـ آیا این وضعیت باعث شده در انتخاب اشعار، فضای موسیقی یا حتی زمان انتشار آثار، ملاحظات و جانب احتیاط را درنظر بگیرید؟
«اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم» [مولانا]. احتیاط؟ نه، اصلاً. چرا باید احتیاط کرد؟ جامعه تا حدی بیمار و فقیر است. ما هم به تبع اجتماع همانیم. کار از احتیاط گذشته است.
ـ با ادامه شرایط موجود، فکر میکنید چه تغییری در روند تولید موسیقی ایرانی رخ خواهد داد؟
با ادامه این شرایط اقتصادی، تعطیل میکنیم و به قول پرویز صیاد در فیلم «صمد»، «دربهدر میشویم و میریم دنبال یک صُنعت آبرومند».
ـ اگر بخواهید تنها یک دغدغه اصلی جامعه موسیقی امروز را مطرح کنید، آن دغدغه چیست؟
دغدغه جامعه موسیقی را نمیدانم، اما دغدغه من این است که اصحاب رسانه در حوزه موسیقی کمتر سراغ تبلیغات و پشتیبانی از افراد و جریانهای خاص بروند. زمانی که من در یکی از خبرگزاریها سردبیر بودم، دیده میشد که برخی از خبرنگاران از صاحبان قدرت منفعتی حتی ناچیز کسب کرده و از آنها حمایت کنند. این اقدامات در شأن خبرنگار نیست و درست نیست خبرنگارانی که باید چشم و گوش اجتماع باشند و فرهنگ بسازند، وارد چنین مناسباتی شوند.
ـ آیا امروز انتشار موسیقی در ایران بیشتر یک ضرورت فرهنگی است یا یک فعالیت اقتصادی؟
ضرورت فرهنگیای وجود ندارد. امروزه برخی اهل موسیقی، از آهنگساز تا خواننده، به دنبال منبع مالی هستند. ژست دغدغه فرهنگی هم اگر کسی داشت، یا سرش ضربه خورده و یا ژست دیگری نمیتواند بگیرد. موسیقی به معنای فرهنگی آن باید صاحب و متولی داشته باشد، اما موسیقی اکنون دلسوز و جریانی ندارد. مسلماً برای کسی یا جایی هم مهم نیست.
انتهای پیام
