در این میان، سرخس به دلیل موقعیت ممتاز در نقطه صفر مرزی با ترکمنستان و قرار گرفتن در مسیر کریدورهای بینالمللی، از جمله ظرفیتهایی است که فعالسازی کامل پتانسیلهای آن میتواند جایگاه ایران را در بازارهای آسیای میانه به شکل محسوسی ارتقا دهد.
سرخس اگرچه در نگاه نخست شهری کوچک در شمال شرق خراسان رضوی به نظر میرسد، اما در نگاه ژئوپلیتیکی، نقطهای راهبردی در تلاقی مسیرهای ارتباطی شرق و غرب است. مجاورت با ترکمنستان، اتصال به شبکه ریلی بینالمللی و برخورداری از زیرساختهای انرژی، این شهرستان را به مجموعهای کمنظیر از مزایای مکمل تبدیل کرده است؛ مزایایی که در صورت مدیریت یکپارچه میتواند سرخس را از یک ایستگاه مرزی ساده به یک هاب لجستیکی، صنعتی و بازرگانی در شمال شرق کشور ارتقا دهد.
آسیای مرکزی در سالهای اخیر به یکی از جذابترین بازارهای نوظهور برای قدرتهای اقتصادی جهان تبدیل شده است. کشورهای این منطقه با جمعیتی رو به رشد و نیاز فزاینده به کالاهای صنعتی، تجهیزات، مصالح ساختمانی و خدمات فنی، به دنبال مسیرهای مطمئن و کوتاه برای تجارت خارجی هستند. ایران به دلیل همجواری جغرافیایی و پیوندهای تاریخی با این منطقه، در موقعیت ممتازی برای پاسخگویی به این نیازها قرار دارد؛ اما این پاسخگویی، تنها با عبور ساده کالا از مرزها محقق نمیشود.
برای آنکه ایران بتواند سهم بازار خود را در آسیای میانه افزایش دهد و از ظرفیتهای ترانزیتی به نفع اقتصاد ملی استفاده کند، نیازمند گذار از مدلهای سنتی بازرگانی به مدلهای مدرن صنعتی و لجستیکی است. در این میان، سرخس با بهرهگیری از ظرفیتهای خود برای تأمین نیازها و با تکیهبر شبکه ریلی برای کاهش هزینههای حملونقل، میتواند نقش گذرگاه اصلی را ایفا کند. در واقع، فعالسازی پتانسیلهای این منطقه، فراتر از یک توسعه محلی، یک ضرورت راهبردی برای تقویت نفوذ اقتصادی ایران در مسیرهای تجاری شرق و ایجاد زنجیره ارزش در صنایع پاییندستی است. تنها در صورتی میتوان از سرخس به عنوان یک دروازه طلایی یاد کرد که زیرساختهای مواصلاتی، تسهیلات قانونی و نگاه برنامهریزی شده، همزمان برای تبدیل این نقطه مرزی به یک قطب تولید و توزیع به کار گرفته شوند.
تغییر پارادایم تجاری در شرق
یک فعال اقتصادی، با اشاره به جایگاه استراتژیک مناطق …
