در مقاله اول با عنوان «زبان خشن انتقام؛ وقتی جنگ به معادلهای ریاضی بدل میشود»، نویسنده با اشاره مستقیم به مواضع و سخنان تند دونالد ترامپ، هشدار میدهد که گفتمان سیاسی قدرتها از دفاع به سمت تلافی انحراف یافته است. پیاسکی به تهدیدات ترامپ علیه ایران اشاره میکند که در آن اعلام شده بود در ازای هر سرباز آمریکایی کشتهشده، ایران باید «چندین برابر» تاوان بدهد و در صورت هرگونه حمله به کشتیها در تنگه هرمز، ایالات متحده یک پل یا نیروگاه را در خاک ایران ویران خواهد کرد. نویسنده تاکید میکند که این سبک تهدیدات، خروج از چارچوب انهدام اهداف مشخص نظامی (مانند پایگاهها یا پادگانها) است و با مخدوش کردن مرز میان اهداف نظامی و زیرساختهای غیرنظامی، حقوق بینالملل را بیاثر کرده و جامعه را به سمت زنجیرهای نامتناهی از خشونت سوق میدهد.
در مقاله دوم که تحت عنوان «تاریخچه رعبآور فرمول انتقام» به چاپ رسیده، پیاسکی ریشههای تاریخی این الگوی فکری را واکاوی میکند. او با رجوع به جنگ جهانی دوم و دستورات جنایتبار فرماندهان نازی در تعیین «سهمیه مرگ» برای اعدام غیرنظامیان در ازای تلفات ارتش آلمان، نشان میدهد که این نگاه ریاضی به انتقام پیشتر به فجایعی چون کشتارهای دستهجمعی در صربستان، فرانسه و چک انجامیده است. مقاله تاکید میکند که حقوق مدرن بینالملل و کنوانسیونهای ژنو دقیقاً برای ممنوعیت همین نوع «مجازات دستهجمعی» تدوین شدهاند و احیای این ادبیات در دنیای امروز، زنگ خطری جدی برای جوامع دموکراتیک است.
براساس گزارش سفارت ایران در آلمان، تحلیل جامع پیاسکی در این دو مقاله یادآور این حقیقت تلخ است که خشونت ابتدا در کلمات شکل میگیرد و سپس بر میدان نبرد سایه میافکند و تنزل انسانها و زیرساختهای کشوری مانند ایران به «ارقام یک معادله تلافیجویانه»، نخستین گام در مسیر نابودی مبانی اخلاقی و حقوقی جهان معاصر است.
انتهای پیام
